Δικτατορικό ντελίριο Μανιτάκη

-

post image

Εχει ξεπεράσει κάθε όριο κατασταλτικής συμπεριφοράς ο ΔΗΜΑΡίτης Μανιτάκης, που έχει αναλάβει εργολαβικά το καθήκον να διώξει 2.000 (τουλάχιστον) δημόσιους υπάλληλους μέχρι το τέλος του χρόνου, άλλες 25.000 το 2013 και άλλες 22.000, όταν αυτή η απαίτηση θα τεθεί επίσημα από την τρόικα (το e-mail στελέχους του ΔΝΤ, που τάχα στάλθηκε κατά λάθος, αποτελεί το προανάκρουσμα).
 
Ο Μανιτάκης, όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο, με μια εγκύκλιο κουρέλιασε τον ίδιο το νόμο4093/2012, που μόλις είχε ψηφιστεί. Στο νόμο είχε βάλει μια σκόπιμα ασαφή και γενικόλογη διάταξη, την οποία ήρθε να «ερμηνεύσει» με την εγκύκλιο-ποταμό, ενώ ως συνταγματολόγος ξέρει πολύ καλά ότι οι εγκύκλιοι δεν μπορούν να υπερβαίνουν το νόμο. Ετσι, πετάει στη διαθεσιμότητα και από εκεί στην απόλυση, ακόμη και εργαζόμενους που έγιναν αορίστου χρόνου κερδίζοντας δικαστικές αποφάσεις και άλλους που «μονιμοποιήθηκαν» με το περιβόητο ΠΔ Παυλόπουλου, των οποίων οι διορισμοί σε θέσεις με σύμβαση αορίστου χρόνου πέρασαν όλοι από το ΑΣΕΠ και εγκρίθηκαν απ’ αυτό.
 
Επειδή, όμως, οι εργαζόμενοι ξεσηκώθηκαν και κατέλαβαν δημόσιες υπηρεσίες, για να εμποδίσουν την αποστολή λιστών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Δήμων αρνήθηκε να στείλει λίστες, και επειδή η αρχική απειλή ότι οι κινητοποιήσεις δεν έχουν κανένα νόημα, διότι οι εργαζόμενοι των συγκεκριμένων κατηγοριών έχουν τεθεί αυτοδίκαια σε διαθεσιμότητα από την ημέρα δημοσίευσης του νόμου, έπεσε στο κενό, ο Μανιτάκης εξέδωσε μια ακόμη πιο προκλητική εγκύκλιο, που μόνο σε δικτατορικά καθεστώτα θα είχε θέση. Επισείοντας –αυτός ο μέγας συνταγματολόγος– τη ναζιστική αρχή της συλλογικής τιμωρίας, απειλεί ότι θα τεθούν σε διαθεσιμότητα όλοι οι εκτός ΑΣΕΠ προσληφθέντες εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου, ανεξάρτητα αν εμπίπτουν ή όχι στη διάταξη. Και επισείει για μια ακόμη φορά την απειλή της πειθαρχικής δίωξης για τους προϊσταμένους που πρέπει να στείλουν τις λίστες.
 
Ο Μανιτάκης, ακολουθώντας τα χνάρια προκατόχων του, προσπαθεί να δημιουργήσει ρήγματα ανάμεσα στους εργαζόμενους, ωθώντας εκείνους που γνωρίζουν ότι δεν εμπίπτουν στις διατάξεις να στραφούν ενάντια στους συναδέλφους τους. Παράλληλα, εμφανίζεται στη Βουλή και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υπογράψει καμιά απόφαση απόλυσης, αλλά όλοι όσοι τεθούν σε διαθεσμότητα θα μετακινηθούν σε άλλες υπηρεσίες. Ομως, από διαρροές στον αστικό Τύπο, τον φιλικό προς τη συγκυβέρνηση, μάθαμε τι γράφει η τρόικα στην έκθεσή της: «Εκτιμάται ότι μόνον ένα μικρό ποσοστό των υπαλλήλων αυτών θα επανέλθει σε υπηρεσίες του Δημοσίου μέσα στο χρονικό διάστημα του ενός έτους». Ας μη τσιμπήσει κανένας, λοιπόν, στις ψευτιές του Μανιτάκη.
 
Κάτι πρέπει ν’ αλλάξει
 
Απεγνωσμένο αγώνα δίνουν χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο, με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, ενάντια στο πέταγμά τους σε διαθεσιμότητα και από εκεί στην ανεργία (μετά από ένα χρόνο). Ξεσαλωμένος ο ΔΗΜΑΡίτης υπουργός Μανιτάκης βγάζει τη μια εγκύκλιο μετά την άλλη και απειλεί ένα ευρύτερο σύνολο εργαζόμενων ότι θα εφαρμόσει τη ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης διώχνοντάς τους όλους.
 
Κι όμως, αυτή η σημαντική μάχη ελάχιστα απασχολεί τα εξωνημένα ΜΜΕ. Σ’ αυτά παίζεται το έργο «Ο πρωθυπουργός μάχεται για να πάρουμε τη δόση». Προφανώς, το σύστημα δεν ανησυχεί από τον αγώνα των εργαζόμενων. Θεωρεί πως σύντομα θα επέλθει η κόπωση και βοηθούντων των δημάρχων, που παριστάνουν τους προστάτες των εργαζόμενων, θα ησυχάσουν τα πράγματα, με τους 2.000 ν’ αποδέχονται τη «μοίρα» τους και να κάνουν παρακλήσεις μπας και βρεθεί καμιά θέση να ξανατοποθετηθούν μετά από κάποιους μήνες.
 
Αυτές είναι οι σκέψεις που κάνουν στα επιτελεία. Και οι εργαζόμενοι θα έπρεπε ήδη να τις έχουν υπόψη τους και να σχεδιάζουν τα επόμενα βήματά τους. Ποιος περιμένουν να τα σχεδιάσει; Η ξεφωνημένη ΑΔΕΔΥ ή η ακόμα πιο ξεφωνημένη ΠΟΕ-ΟΤΑ που έχει δημιουργήσει παράδοση στα ξεπουλήματα της τελευταίας στιγμής;
 
Το μεγάλο κενό ταξικής οργάνωσης χάσκει και πάλι. Ακόμα και στο πιο στοιχειώδες επίπεδο, αυτό του συνδικαλισμού. Με τις «μνημονιακές» κυβερνήσεις πρέπει οι εργαζόμενοι να ξεχάσουν αυτά που ήξεραν. Παθητικές μορφές αγώνα, ακόμα και όταν έχουν τη μορφή της κατάληψης μιας δημόσιας υπηρεσίας, δεν αρκούν. Τα μέσα πάλης πρέπει να αναβαθμιστούν, να σκληρύνουν, το κράτος πρέπει να πονέσει, το επίπεδο της σύγκρουσης πρέπει ν’ ανέβει, ταξικές και κοινωνικές συμμαχίες πρέπει να χτιστούν μέσα στη φωτιά του αγώνα.
 
Τα παραπάνω έχουν τη σημασία τους για έναν αγώνα που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουν όμως μια γενικότερη σημασία. Αφορούν όλους τους αμυντικούς αγώνες που διεξάγονται και πάνω απ’ όλα αφορούν το μέλλον της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη είναι αναγκασμένη ν’ αγωνίζεται υπό τους δυσμενείς συσχετισμούς που δημιουργεί η κρίση και η έκρηξη της ανεργίας. Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι αναγκασμένη να δώσει αγώνες με διαλυμένο το δικό της στρατόπεδο. Με μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία που δρα εκτονωτικά και πάντα υπονομευτικά και με ένα κομμάτι αυτής της γραφειοκρατίας ν’ αποσκοπεί μόνο στην αποκόμιση πολιτικής υπεραξίας για τα κόμματα που εκπροσωπεί.
 
Γι’ αυτό και έχει σημασία, μαζί με την ανάπτυξη των αγώνων, ν’ αρχίσουν εκείνες οι διεργασίες που θα τείνουν στη ταξική οργάνωση της εργατικής τάξης σε όλα τα επίπεδα και πρωτίστως στο πολιτικό επίπεδο.

ΚΟΝΤΡΑ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 24 ΝΟΕΜΒΡΗ

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License