το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας.

111111111111

Ποιο είναι το MST; Το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας, (Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra) (MST), στα πορτογαλικά, είναι ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, που αποτελείται από αγρότες και από όλους εκείνους που θέλουν να αγωνιστούν για την αγροτική μεταρρύθμιση και ενάντια στην αδικία και την κοινωνική ανισότητα στις αγροτικές περιοχές.

Το MST γεννήθηκε μέσα από το κίνημα καταλήψεων των latifundios (μεγάλα κτήματα) για να εξελιχθεί σε ένα εθνικό κίνημα το 1984. Για πάνω από τρείς δεκαετίες, το κίνημα έχει οργανώσει και πραγματοποιήσει περισσότερες από 2.500 καταλήψεις γης, με περίπου 370.000 οικογένειες - οικογένειες να έχουν εγκατασταθεί στα 7,5 εκατομμύρια εκτάρια γης που έχουν επιστραφεί στα χέρια αυτών που τα έχουν ανάγκη . Μέσα από την οργάνωση τους, αυτές οι οικογένειες  συνεχίσουν να πιέζουν για την δημιουργία σχολείων, την παροχή πιστώσεων για τη γεωργική παραγωγή και τους συνεταιρισμούς, καθώς και την ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.

Επί του παρόντος, υπάρχουν περίπου 1000 καταλήψεις-καταυλισμοί που φιλοξενούν 150.000 οικογένειες ακτημόνων στη Βραζιλία. Όλοι εκείνοι που για κάποιο καιρό έμειναν σε αυτές τις καταλήψεις, καθώς και εκείνοι που έχουν ήδη τακτοποιηθεί σε κτήματα που το κράτος αναγκάστηκε να τους παραχωρήσει, εξακολουθούν να κινητοποιούνται, συνεχίζοντας να  πολεμούν για την υλοποίηση των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων.

 

 

Η ιστορία του MTS

Κίνημα Ακτημόνων  εργαζομένων της Βραζιλίας γεννήθηκε από την σύνδεση, μεμονωμένων αγώνων για τη γη που ανάπτυξαν οι εργάτες στη νότια Βραζιλία στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η Βραζιλία περνούσε μια πολιτική διαδικασία ανοίγματος προς το τέλος του στρατιωτικού καθεστώτος. Ο Βραζιλιάνικος  καπιταλισμός δεν ήταν όμως σε θέση να ανακουφίσει τις υπάρχουσες αντιφάσεις που μπλόκαραν την πρόοδο στην ύπαιθρο. Η συγκέντρωση γης στα χέρια λίγων, η εκδίωξη των φτωχών από τις αγροτικές περιοχές και η ένταση του  εκσυγχρονισμού της γεωργίας, προκάλεσαν μαζική φυγή προς τις πόλεις και η πολιτική του εποικισμού εισήλθε σε μια περίοδο κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, διάφοροι αγώνες  άρχισαν σιγά-σιγά να βγαίνουν στην επιφάνεια. Μέσα στις συνθήκες αυτές, το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών Γής γεννήθηκε από την σύνδεση της κατάληψης- καταυλισμού  Encruzilhada Natalino στην Ronda Alta, στο Rio Grande do Sul, και του Κινήμτος των Ακτημόνων Αγροτών του Δυτικού Παρανά (Mastro).

Το MST ιδρύθηκε επίσημα το 1984, κατά τη διάρκεια της 1ης Συνάντησης των Ακτημόνων Εργατών της υπαίθρου στο Cascavel, του Παρανά. Το επόμενο έτος, το MST επίσημα οργανώθηκε σε εθνικό επίπεδο στο 1ο Εθνικό Συνέδριο των Ακτημόνων.

Αυτή η εξιστόρηση της ιστορίας κάνει το ξεκίνημά του MST να φαίνεται πολύ απλό, αλλά το όραμα για την δημιουργία ενός κινήματος ακτημόνων πηγαίνει πολύ πίσω  από το 1984 και περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από ό, τι οι ιδέες ενός ατόμου. Αυτή η ιστορία αρχίζει κατά το τέλος της δεκαετίας του 1970, όταν στρατιωτική δικτατορία κυβερνούσε τη Βραζιλία. Η χώρα ζούσε το «Θαύμα της Βραζιλίας", αλλά για τους φτωχούς αγρότες αυτό  μεταφραζόταν σε κάτι σαν το " Ο θάνατος του λαού». Η έντονη εκβιομηχανοποίηση της γεωργίας, η οποία εισήχθη από τις στρατιωτικές κυβερνήσεις, δεν άφηνε χώρο για μισθωτούς εργάτες γης, ή για ενοικιαστές μικρών αγροκτημάτων. Η παρουσίαση ενός σχεδίου ανάπτυξης που προανήγγειλε την "εκσυγχρονισμό" της υπαίθρου, ήταν, στην πραγματικότητα, η  ενθάρρυνση για τη μαζική χρήση των φυτοφαρμάκων και της εκμηχάνισης αυξάνοντας τον έλεγχο της γεωργίας και παραδίδοντάς την  στα χέρια του μεγάλων βιομηχανικών ομίλων παραγωγής και μεταποίησης αγροτικών προϊόντων.
 

 Υπήρχαν αγρότες, όμως, οι οποίοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να οργανωθούν και να υπερασπίσουν το δικαίωμα τους στο να δουλεύουν τη γη. Ως εκ τούτου, στις 7 Οκτωβρίου 1979, ακτήμονες αγρότες από την περιοχή του Rio Grande do Sul κατέλαβαν τη γη Macali στην Ronda Alta. Ταυτόχρονα, παρόμοιοι αγώνες λάμβαναν χώρα σε άλλες νότιες πολιτείες όπως το Mato Grosso και το Σάο Πάολο. Σε κάθε πολιτεία, αγρότες άρχισαν να κάνουν καταλήψεις και η είδηση  αυτών των δράσεων  εξαπλώθηκε σε όλη την αγροτική κοινωνία της Βραζιλίας που υποστήριξε αυτές τις ενέργειες και έτσι οι καταλήψεις των ακτημόνων έγιναν  μέρος της ώθησης για την κατάκτηση της δημοκρατίας, σε όλη τη χώρα.


Το MST, ωστόσο, δεν είναι η πρώτη κίνηση στον αγώνα για τη γη στη Βραζιλία, ούτε είναι η πρώτη στη Λατινική Αμερική. Πολύ νωρίτερα, αγροτικές οικογένειες είχαν οργανωθεί σε αναζήτηση της γης και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας. Μπορούμε να αναφέρουμε τα ακόλουθα παραδείγματα: 1950 - 1964, η Αγροτική Λίγα και το MASTER (Movimento dos Agricultores Sem Terra ή Κίνημα Ακτημόνων Αγροτών),. Η μεξικανική επανάσταση κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα και η Κουβανική Επανάσταση του 1959, οι οποίες πραγματοποιούνται με πρόσταγμα την ιδέα του «Γη για όλους όσους  δουλεύουν σε αυτή» μαζί με  άλλους αγώνες εμπνέουν το MST να συνεχίζει να αγωνίζεται για μία Βραζιλία με δικαιότερη διανομή της γης. - "Μία Βραζιλία Χωρίς Latifúndios" (μεγάλες εκτάσεις γης με έναν μόνο ιδιοκτήτη).

Σιγά-σιγά, στο MST άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η νίκη της απόκτησης γης ήταν σημαντική, αλλά δεν είναι αρκετή. Θα έπρεπε επίσης να κατακτηθεί η πρόσβαση σε πιστώσεις, στη στέγαση, στην τεχνική βοήθεια, στα σχολεία, στην υγειονομική περίθαλψη και σε όλες τις υπηρεσίες  που οι  ακτήμονες οικογένειες  είχαν ανάγκη και ήταν αποκλησμένες. Επιπλέον, το MST κατανόησε ότι ο αγώνας δεν ήταν μόνο εναντίον των τοπικών τσιφλικιών, αλλά και κατά του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Ξεκινώντας από αυτή την βάση και με κεντρικό σύνθημα «Χωρίς τη μεταρρύθμιση της γης, δεν υπάρχει δημοκρατία."  το MST οργάνωσε καταλήψεις και την εγκατάσταση καταυλισμών σε μεγάλες γεωργικές εκμεταλλεύσεις (ή fazendas), έκανε αποκλεισμούς και καταλήψεις κεντρικών γραφείων δημόσιων και πολυεθνικών επιχειρήσεων, πραγματοποίησε διαμαρτυρίες για την κατάργηση των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών, και πραγματοποίησε πλήθος πολιτικών δράσεων.

 

Μία σημαντική στιγμή δράσης ήταν η Εθνική Διαμαρτυρία Απασχόλησης, Δικαιοσύνης και Αγροτικής Μεταρρύθμισης, όπου διαδηλωτές ξεκίνησαν ταυτόχρονα από διάφορες καταλήψεις και έφτασαν στην πρωτεύουσα Μπραζίλια στις 17 Απρίλη του 1997 (ακριβώς ένα χρόνο μετά την σφαγή 19 εργαζόμενων στο Eldorado dos Carajás του Pará ). Ένα άλλο παράδειγμα δράσης που αναδεικνύει το μέγεθος  του κινήματος, είναι το 4ο Πανεθνικό Συνέδριο που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2000 στην Μπραζίλια, όπου συμμετείχαν 11.000 ακτήμονες Βραζιλιάνοι.

«Είναι αλήθεια ότι έχουμε κάνει πολλά. Αλλά και άλλες προκλήσεις που δεν είχαμε καν ονειρευτεί τέθηκαν μπροστά μας. Η γεωργία άλλαξε δραματικά κατά τη διάρκεια των οχτώ χρόνων του νεο-φιλελευθερισμού του Fernando Henrique Cardoso. Και αυτή η λογική εμφυτεύτηκε και στην κυβέρνηση Λούλα. Οι μηχανισμοί του κράτους για τη γεωργία έχουν αποσυναρμολογηθεί ένας προς ένα: ο έλεγχος των τιμών, η προμήθεια, η έρευνα, η τεχνική βοήθεια. Εάν η καλλιέργεια  πριν ήταν προσβάσιμη σε λίγους, σήμερα είναι σε ακόμη λιγότερους. Ο Νεο-φιλελευθερισμός στη γεωργία έστρωσε το δρόμο για λίγες ξένες εταιρείες – τα πάντα ανήκουν σε ξένες τράπεζες – που έχουν αναλάβει τον έλεγχο της γεωργίας μας. Από τότε, οι σπόροι, το εμπόριο ,η πολιτική αποψίλωσης δασών, οι αγροτικές επιχειρήσεις, τα σούπερ μάρκετ ... οι τιμές των τροφίμων καθορίζονται στην χρηματιστηριακή αγορά και η χώρα μας μετατράπηκε και πάλι σε μια μεγάλη αποικία.

Αντί για παραγωγή τροφίμων, οι εκτάσεις  καταλαμβάνονται από ζαχαροκάλαμο - για  καύσιμα στις ΗΠΑ, από σόγια -  για να ταΐσουν τα ζώα στην Ευρώπη και κυτταρίνη – για να προμηθευτεί όλος ο κόσμος χαρτί, δημιουργώντας  τεράστιο πρόβλημα παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης.

.

Έτσι, ο αγώνας για την αγροτική μεταρρύθμιση γίνετε όλο και πιο διεθνής, επειδή τα εμπόδια για τον εκδημοκρατισμό της πρόσβασης στη γη δεν υπάρχουν μόνο στη Βραζιλία. Το κράτος ή οι ενέργειες των ιδιοκτητών – αποτελούν πλέον μέρος του κινήματος του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Και η απάντηση μας στην παγκοσμιοποίηση της μιζέριας, ήρθε με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης του αγώνα, μέσα από το κίνημα αγροτών Via Campesina που συντονίζει την αντίσταση σε όλο τον κόσμο για την την αγροτική μεταρρύθμιση και την επισιτιστική κυριαρχία, δηλαδή για το δικαίωμα των ανθρώπων – και όχι των αγορών - να αποφασίσει  για την παραγωγή και την ικανότητα να εγγυηθεί τρόφιμα για όλους.



Για να πραγματοποιήσουμε επιτέλους μια πραγματική αγροτική μεταρρύθμιση στη χώρα μας, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τώρα τις γεωργικές επιχειρήσεις και τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου. Για να πραγματοποιήσουμε την αγροτική μεταρρύθμιση υποστηρίζουμε την απελευθέρωση αυτών των εκτάσεων για την παραγωγή τροφίμων, για να δημιουργηθούν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, τόσο στην ύπαιθρο όσο και την πόλη, για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι θα πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και θα αποφασίσουν για την πορεία τους. Και γι 'αυτό το σύνθημά μας στο Πέμπτο Συνέδριο επιβεβαιώνει τον αγώνα για την "Αγροτική Μεταρρύθμιση για την κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία"


 

 

 

«Η χώρα που θέλουμε να οικοδομήσουμε για όλους είναι ήδη σήμερα εδώ, και μπορούμε να είμαστε περήφανοι, λέγοντας ότι κανένα παιδί δεν πεινάει στους οικισμούς Αγροτικής Μεταρρύθμισης. Μια πραγματικότητα για 350.000 οικογένειες που κατέκτησαν τη γη και έσωσαν την αξιοπρέπεια τους όλα αυτά τα χρόνια». « Η κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε βρίσκετε σε περισσότερες από 400 ενώσεις και  συνεταιρισμούς που λειτουργούν συλλογικά για την παραγωγή τροφίμων, χωρίς φυτοφάρμακα και χωρίς Γ. Τ.Ο. Είναι στις 96 αγροτικές επιχειρήσεις που βελτιώνουν το εισόδημα και τις συνθήκες εργασίας στην ύπαιθρο, και προσφέρουν ποιοτικό φαγητό και σε χαμηλές τιμές στις πόλεις. Μια δίκαιη χώρα αντανακλάτε στα 2 000 δημόσια σχολεία που κτίστηκαν σε καταυλισμούς και οικισμούς που εγγυήθηκαν την πρόσβαση στην εκπαίδευση σε πάνω από 160.000 ακτήμονα παιδιά και εφήβους και σε 50, 000 αναλφάβητους ενήλικες τα τελευταία χρόνια».

Το κίνημα ακτημόνων εργατών γής στα 30 χρόνια ύπαρξής του έχει θρηνήσει περισσότερους από 1000 νεκρούς. Περισσότεροι από 1000 απλοί και τις περισσότερες φορές αγράμματοι άνθρωποι, έδωσαν την ζωή τους αντιστεκόμενοι προς όφελος του συλλογικού συμφέροντος κρατώντας ζωντανή την φλόγα του αγώνα για ελευθερία , ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.

MST 25 Years
 



 

 

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License