Για την περίπτωση Παπαχρήστου

Άρθρο του jungle-report για την περίπτωση αποκλεισμού από τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 της αθλήτριας Β. Παπαχρήστου

«Από τα μύρια δεινά στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το γένος των αθλητών. Δεν γνωρίζουν, ούτε μπορούν να ζουν σωστά... Σοφούς και ικανούς ανθρώπους πρέπει να τιμούμε με στέφανο, ηγέτες σώφρονες και δίκαιους, ανθρώπους, που ο λόγος τους αποτρέπει διχόνοιες κι εξεγέρσεις. Αυτά μόνο έχουν αξία για την πόλη και όλους τους Έλληνες.»
Ευριπίδης (Nauck, Αποσπάσματα, Darmstadt 1951, σ. 115-116).
 
 
Δεν πρόκειται ούτε για «ατυχή δήλωση» του μεγάλου τραγικού, ούτε για σχόλιο από το παρελθόν πάνω στο  «ατυχές»  tweet που «δεν εκφράζει την ίδια αλλά είναι ένα, ανεκδοτολογικού χαρακτήρα σχόλιο» της Βούλας Παπαχρήστου, ούτε για την σκληρή περιγραφή μίας πραγματικότητας. Αποτελεί ένα σχόλιο (ένα tweet του Ευριπίδη θα λέγαμε σήμερα) που εκφράζει το πόσο πρέπει να ξεπεράσει το ζώο τον άνθρωπο, στο συνολικό ισοζύγιο της ύπαρξης για να μπορεί κανείς να τηρεί ως αυτοσκοπό την παραίνεση «citius, altius, fortius». Αλλά αυτό είναι ένας μοντέρνος  βαρβαρισμός, μία βεβήλωση του ιερού κανόνα που θέλει τον πρωταθλητή να τα παίρνει όλα, με τίμημα την αποβολή της ανθρωπιάς από το σώμα και την ψυχή του. Είναι μία μη politically correct θέση, τόσο όσο και το ίδιο το tweet της αθλήτριας  Παπαχρήστου, το σχετικό με κουνούπια και αφρικανούς, όπως το αντιλαμβάνονται κάποιοι στα έλη του μυαλού τους.
 
Από την αρχαιότητα, είναι γεγονός πως οι αγώνες δεν πρόβαλλαν τον αθλητισμό. Αυτό που ήταν ζητούμενο ήταν ο πρωταθλητισμός. Είτε κάποιος κέρδιζε έναν κότινο είτε μία γενναία χορηγία, του Διονυσίου του Β τότε ή της Adidas σήμερα, η θυσία που έπρεπε να κάνει ήταν η ίδια του η ψυχή, να θυσιάσει αυτό ακριβώς που διακρίνει τον άνθρωπο από τα ζώα. Ο σκοπός ήταν να γίνει δυνατός σαν ταύρος, γρήγορος σαν τσιτάχ, αλτικός σαν ψύλλος. Να γίνει πιο άνθρωπος όμως, δεν ήταν και τόσο απαραίτητο.  Δεν απέφερε κέρδος η ανθρωπιά, η νόηση και το πνεύμα. Αντίθετα και τα τρία ήταν πάντα επικίνδυνα για τις εξουσίες. Ενώ ο πρωταθλητής προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στους ανά τα χρόνια, εξουσιαστές. Και το κυριότερο, αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση για τους λαούς. Τόσο προς μίμηση της σωματικής του υπεροχής, όσο και της ολοκληρωτικής του υποταγής στην εξουσία των κατεστημένων ιδεών και πρακτικών. Τι σχέση μπορεί να έχουν τα «Ολυμπιακά Ιδεώδη» με τα Ανθρωπιστικά;
 
Στην αλυσίδα παραγωγής υπηρετών των Ολυμπιακών Ιδεωδών και Αξιών, τελικό προϊόν αλλά και διαμεσολαβητικό μέσο είναι ο ίδια ο αθλητής – αθλήτρια. Κάτι σαν  το χρήμα στο υπέρτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ο αθλητής και πουλάει και αγοράζει. Και πουλιέται και αγοράζεται. Και προβάλει και προβάλλεται. Και κυρίως προβάλλει την κάθε λογής εξουσία, είτε οικονομική είτε πολιτική, διαμέσου της ανάδειξης του, της βράβευσης του, της κυριαρχίας του πάνω στους ανταγωνιστές του. Της εφήμερης κυριαρχίας που  κοιμίζει επαρκώς τους λαούς προκαλώντας τους μία διέγερση, μία έξαψη από την ψευδαίσθηση της "εθνικής" ανωτερότητας.  Ο αθλητής (που ψευδώς ονομάζεται έτσι αποκρύπτοντας πως δεν πρόκειται για αθλούμενο αλλά για είδωλο υπό κατασκευή για μελλοντικό  πρωταθλητή) είναι ένα προϊόν των ίδιων διαδικασιών που παράγουν τους αγώνες όπως και ότι άλλο παράπλευρο μπορεί να αποφέρει κέρδη. Όταν βέβαια αυτό  αποκαλύπτεται, συνήθως συνοδεύεται από σκάνδαλα, ντόπιγκ, χρηματισμού, παραβίασης κανόνων που όσο μένουν στο σκοτάδι και εξυπηρετούν τους «θεράποντες του πρωταθλητισμού» καλώς συμβαίνουν, όταν όμως βγουν στο φως, όλοι τινάζουν τα ρούχα τους και ψάχνουν τον αποδιοπομπαίο για να του φορτώσουν αποκλειστικά την ενοχή.
 
Το προϊόν Παπαχρήστου, δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα κορίτσι που μπήκε στην αλυσίδα παραγωγής της πρωταθλητοπαραγωγικής βιομηχανίας. Δεν αμφιβάλλει κανείς (ίσως γιατί δεν μπορεί να ξέρει) πως όταν ξεκίνησε τον αθλητισμό, πίστευε πως ο αθλητισμός είναι καλός για την υγεία και πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αθλούνται. Έτσι κάναμε όλοι, τουλάχιστον όσοι έχουμε κρατήσει μία μπάλα στα χέρια ή έχουμε τρέξει για πλάκα συναγωνιζόμενοι για το ποιος θα βγει πρώτος.
 
Συνεχίζοντας, το προϊόν Παπαχρήστου, έμαθε πως χρειάζεται να κάνει περισσότερα, για να μπει στο κλαμπ των πρωταθλητών. Να προπονείται περισσότερο, να καταναλώνει τον χρόνο της στη σωματική της βελτίωση, στην παραίνεση citius altius fortius. Όλα τα άλλα περνούσαν σε δεύτερη ή σε τρίτη μοίρα. Επιπλέον, θα έπρεπε να λαμβάνει και τη ψυχολογική ντόπα που θέλει ο άνθρωπος. Την  αίσθηση του «εθνικού ή και ομαδικού,  μεγαλείου». Που να βρει λοιπόν η ανθρώπινη βιολογική ύπαρξη, η κοπέλα Παπαχρήστου, χρόνο να ασχοληθεί και να αναρωτηθεί για τα στερεότυπα που δημιουργούνται και καλλιεργούνται για να διαχωρίζουν τους ανθρώπους; Που, πως και πότε να σκεφτεί γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον του ξεπεσμένου «μεγαλείου» υπάρχουν και μεγεθύνονται σήμερα τα στερεότυπα του «υπανάπτυκτου και ανεγκέφαλου μαύρου» του «μπεκρή ομοφυλόφιλου Άγγλου» του «αιώνια βάρβαρου χοντράνθρωπου Γερμανού» του «άπλυτου και αρωματισμένου Γάλλου» του «φαφλατά Ιταλού» του «βρώμικου Πακιστανού» του «μογόλου και απολίτιστου Τούρκου», του «κλέφτη Αλβανού» αλλά και του « ηρωικού, τίμιου και πολιτισμένου  Έλληνα»;  Αλλά και να έβρισκε χρόνο για να σκεφτεί, η επικρατούσα αντίληψη σε μία κοινωνία που όλο και συντηρητικοποιείται, όλο και απομονώνεται, όλο και υψώνει φράχτες μεταξύ των ίδιων της των μελών, σίγουρα δεν αποτελεί το ιδανικό περιβάλλον για να καλλιεργήσει κανείς ανθρωπιστικές αξίες και να βαρύνει το ισοζύγιο της ύπαρξης του προς τη μεριά του Ανθρώπου.
 
Το προϊόν Παπαχρήστου εξέφρασε απλά την κρατούσα αντίληψη της συντηρητικής, κατακερματισμένης  και απομονωμένης κοινωνίας μας. Της κοινωνίας μας που χαχανίζει αθώα με ανέκδοτα για μαύρους, κίτρινους και άλλους διαφορετικούς. Θα μπορούσε να μιλήσει και για τους «βάρβαρους λουκανικάδες και χοντράνθρωπους Γερμανούς», ένα άλλο στερεότυπο στην κοινή αντίληψη, χωρίς (πιστεύω) να έχει κανέναν κολασμό το tweet της ή η δήλωση της. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που έχει να κάνει με την υποκρισία και τον ρατσισμό των ίδιων των κηνσόρων της. Αυτοί που τρέχουν να μαζέψουν την αισχρή πρωταθλήτρια που έγραψε ένα ρατσιστικό σχόλιο, δεν θα αντιδρούσαν αν σχολίαζε σκωπτικά έναν Γερμανό αθλητή, ως βάρβαρο ή ως μη Γερμανό (στην πολύ συχνή περίπτωση που επρόκειτο για μετανάστη δεύτερης γενιάς στη Γερμανία)
 
Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, η αποστολή, ο ΣΕΓΑΣ, η ΔΟΕ και όλοι οι «αμόλυντοι»  βλέπουν τον ρατσισμό του προϊόντος τους αγνοώντας ή αποκρύπτοντας πως αυτοί οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι. Αυτοί οι ίδιοι μαζί με τον κόσμο που έχουν φτιάξει, στο μερίδιο που τους αναλογεί, ως μέλη μίας δυναστικής ελίτ εξουσιαστών. Ο ρατσισμός του προϊόντος είναι απλά η έκφραση του ρατσισμού και της απανθρωπιάς που οι ίδιοι συστηματικά καλλιεργούν και μεταβιβάζουν στις επόμενες γενιές προϊόντων – πρωταθλητών. Η βαρβαρότητα του πρωταθλητισμού των αναβολικών, της ηθικής κατάρρευσης της κακοποίησης του ανθρώπινου σώματος, στο όνομα της εθνικής ανύψωσης αλλά κατ’ ουσία της παραγωγής διαφημιστικών ειδώλων, κενών ανθρώπινου περιεχομένου, βγήκε ακόμα μία φορά στην επιφάνεια. Και ακόμα μία φορά, φταίει το προϊόν, φταίει το σαμάρι και όχι αυτοί που το έφτιαξαν. Ούτε αυτοί που έχουν οδηγήσει την κοινωνία μας στον φόβο, στον αποκλεισμό και την καθυπόταξαν σε κάθε λογής φασιστικές ιδέες σε κάθε είδους απανθρωπιά.
 
Δεν είναι η άνοδος της Χρυσής Αυγής ή άλλων φασιστικών μορφωμάτων (ΛάΟΣ παλαιότερα). Αυτό είναι το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι η επικράτηση των φασιστικών αντιλήψεων μέσα στην Ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι μία διαπίστωση, που βρίσκει το «Ολυμπιακό της αντίστοιχο» σ την περίπτωση Παπαχρήστου. Η περίπτωση αυτή είναι το σύμπτωμα. Η αιτία είναι αλλού. Τη βλέπουμε κάθε μέρα, παντού. Και αυτοί που εξυπηρετούνται από τη διάλυση της κοινωνίας, αυτοί που θέλουν το φασισμό μέσα στην κοινωνία, σαν προστάτη  τους και δεσμοφύλακα των λαών, κολάζουν το ίδιο τους το προϊόν με μία υποκρισία που αν μη τι άλλο, τους ξεβρακώνει ακόμα μία φορά, στα μάτια όσων θέλουν να δουν. Όσων δε φοβούνται πια γιατί δεν έμεινε τίποτα να χάσουν αλλά και τίποτα να κερδίσουν από μία Ολυμπιακή καταξίωση ενός προϊόντος βιομηχανικής, φονικής  αλυσίδας.
 
Ο αθλητής χρειάζεται την επιβράβευση, τον έπαινο, το μπράβο. Μπορεί να είναι φιλόλογος, σιδεράς, υδραυλικός και συνάμα αθλητής. Βιοπορίζεται προσφέροντας στον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας και παράλληλα αθλείται. Ο πρωταθλητής είναι ένα άλλο ον. Ένα κατασκευασμένο ον, προορισμένο να υπηρετεί μεγάλες βιομηχανίες να καλλιεργεί στρεβλά πρότυπα, να κοιμίζει συνειδήσεις και τέλος να βιοπορίζεται από τις υπηρεσίες αυτές που παρέχει στις εξουσίες, με τίμημα πολύ συχνά, την ανθρώπινη του υπόσταση και σε πολλές, πιο ακραίες περιπτώσεις, την ίδια του τη ζωή.
 
Παλαιότερη δημοσίευση του JR, αλλά αρκετά σχετική, μπορέιτε να βρείτε και εδώ.

jungle-report.blogspot.gr

 
 

από autonomous 26/07/2012 7:55 μμ.


... μερικά σημεία από το εξαιρετικό βιβλίο του Έρνεστ Μπόρνεμα "Η Πατριαρχία", για τις Ολυμπιάδες της αφρόκρεμας της αστικής τάξης και τους ανταγωνισμούς της. Είτε είναι στα κολουάρ του στίβου, είτε είναι στα πεδία των μαχών.

 

 

Είναι ενδεικτικό για το ενιαίο χαρακτήρα της πατριαρχικής παράδοσης ότι η αστική πατριαρχία της εποχής μας αναζήτησε το πρότυπο και τη δικαίωσή της ίσα ίσα στον ελληνικό θεσμό των ολυμπιακών αγώνων, γιατί σ' αυτό το θεσμό συναντάμε την αρχή της επίδοσης με εξιδανικευμένη μορφή. Εδώ οι άριστοι του κόσμου, επιλεγμένοι έπειτα από αναρίθμητες προκριματικές δοκιμασίες, με τη μορφή της "παιδιάς" που χρησιμεύει μόνο στην προσωπική ευχαρίστηση του αθλητή χωρίς υλικό κέρδος και χωρίς την ελπίδα του υλικού κέρδους, πετυχαίνουν τις μεγαλύτερες επιδόσεις και ανταμείβονται γι' αυτό με δόξα και τιμή. 

Αυτό είναι ο μύθος που καλλιεργείτε για τις ολυμπιάδες, και με αυτόν τον τρόπο θέλει η αστική κοινωνία να αντιμετωπίζονται οι επιδόσεις της αφρόκρεμάς της (…).

 

Οι αγώνες αυτοί μόνο το χαρακτήρα της "παιδιάς" δεν έχουν. Γιατί οι ιδέες του παιχνιδιού και της επίδοσης αποκλείονται αμοιβαία. Το παιχνίδι είναι κάτι υγιές, κάτι που ψυχαγωγεί, αναζωογονεί, δυναμώνει. Ο αθλητισμός των ρεκόρ, αντίθετα, είναι καταστροφικός, φθοροποιός, εμφορείται από φθόνο και επιθετικότητα, είναι βλαβερός τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να "νικήσει" έναν άλλο χωρίς να τον συντρίψει. Αυτό είναι σαδισμός. Η επιθυμία να κάνει κανείς κάτι "καλύτερα" από έναν άλλο πηγάζει από ένα άρρωστο, ανασφαλές Εγώ, που θέλει να προβληθεί με την καταστροφή του άλλου Εγώ και μόνο στα βάσανα του άλλου μπορεί να βρει την ευτυχία του (…).

 

Ο δημιουργικός άνθρωπος δεν επιζητεί την συντριβή άλλων δημιουργικών ανθρώπων, γιατί όλες οι δυνάμεις του είναι αφιερωμένες στην δημιουργία. Δεν υποφέρει ούτε από φόβο μπροστά στον διπλανός του ούτε από άγχος μήπως είναι ο ίδιος κατώτερος - άγχος που αργά η νωρίς θα οδηγήσει αναπόφευκατα στην επιθετικότητα και στην δικαιολόγηση της βίας. Εκεί όμως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια η αρχή της επίδοσης, γιατί είναι η κατ' εξοχή αρχή της βίας: βλέπει κάθε άνθρωπο να βρίσκεται σε ανταγωνισμό με όλους τους άλλους και, με το πρόσχημα ότι πρέπει κανείς να αμύνεται, οδηγεί αναπόδραστα στην επίθεση εναντίον του διπλανού (…).

 

 

από γυμναστής 26/07/2012 9:29 μμ.


Ο αθλητισμός όπως και η τέχνη αποκόπτεται συστηματικά από τη δημόσια εκπαίδευση. Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής περιλαμβάνει 2 ώρες την εβδομάδα σε κάθε βαθμίδα και τάξη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκλείπει εντελώς από τις Επαγγελματικές Σχολές και την τριτοβάθμια εκπαίδευση εξαιρουμένων των στρατιωτικών σχολών.

Πώς λοιπόν να συνδυαστεί αθλητισμός και παιδεία;

Οι κρατικές δαπάνες για τον αθλητισμό είναι επίσης μηδαμινές. Βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια ιδιωτών επιχειρηματιών, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο στο να δημιουργήσουν ανθρώπινες μηχανές που θα τους αποφέρουν κέρδος.

από @ 26/07/2012 11:07 μμ.


post image

Αυτό είναι το όπλο με το οποίο θα "έτρωγε" όλους τους αράπηδες η κωλοχρυσαυγίτισσα; Μα τι ρωτάω... αυτό δεν ήταν άλλωστε και το ολυμπιακό πνεύμα των ολυμπιακών αγώνων του '36 στη χιτλερική Γερμανία; Να χαίρεσαι τον κασιδιάρη σου, τον πράκτορα και ρουφιάνο αρχηγό σου και κυρίως το ήθος σου.

http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/voula-papaxristou-welcome-home-123.jpg

 

 

Εικόνες:

από κράτος - στρατος - αθλητισμος 27/07/2012 12:32 πμ.


 

ΤΟ <<ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ>>

Ο αθλητισμός δεν είναι αυτονόητος στην ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών. Σε όσες κοινωνίες δεν αναπαράγονταν μέσα από τον συστηματικό κατεξουσιασμό των ανθρώπων, η έννοια του αθλητισμού, και πολύ περισσότερο η ολυμπιακή εκδοχή του, είναι τόσο άγνωστη όσο και εκείνη της βίας, του στρατού και του κράτους.

Στις πρώτες ταξικές κοινωνίες η σωματική δύναμη δεν είναι μια απλή φυσική ιδιότητα αλλά αποκτά νέα κοινωνική λειτουργία σαν φορέας της κοινωνικής βίας και της δυνατότητας κυριαρχίας. Η σημασία της δεν περιορίζεται στον άμεσο αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση εναντίον των εχθρικών φυσικών δυνάμεων. Οι ευγενείς επιδόσεις στον τομέα της πειρατείας, σε εκστρατείες για την εξασφάλιση της δουλικής εργασίας, μετατρέπουν την σωματική δύναμη σε προϋπόθεση κατάκτησης ανθρώπου από άνθρωπο. Από κει και ύστερα η πολεμική προγύμναση, κυρίως των νέων ανθρώπων, γίνεται θεσμός και μάλιστα μακροχρόνιος στις δουλοκτητικές κοινωνίες. Η στρατιωτική οργάνωση το ιδεώδες της ανδρείας και της σωματικής ρώμης αναπτύσσονται παράλληλα με την εδραίωση των ιεραρχικών και κυριαρχικών σχέσεων και την κατακτητική εξασφάλιση της κοινωνικής αναπαραγωγής.

Αυτό είναι το δίχως άλλο οι όροι πάνω στους οποίους γίνεται τόσο το πνεύμα της άθλησης, όσο και ο θεσμός της διοργάνωσης περιοδικών αγώνων στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Ο πόλεμος μπορεί να μην διεξάγεται κάθε μέρα, αλλά η συντήρηση και η αύξηση της σωματικής δύναμης, γίνεται καθήκον στην υπηρεσία του κράτους. Το τρέξιμο, η πάλη , το πήδημα, η πυγμαχία , ο οπλίτης δρόμος (αγώνισμα δρόμου με πολεμική εξάρτηση), είναι εκγυμνάσεις που διατηρούν σε φόρμα τον ελεύθερο πολίτη για να αντιμετωπίσει ή τον δούλο ή τον βάρβαρο.

Η σχέση στρατού και αθλητισμού είναι άλλωστε έκδηλη και από το συμβολικό γεγονός του γκρεμίσματος τείχους της πόλης, όταν κάποιος πολίτης κέρδιζε την πρώτη νίκη, και από το γεγονός ότι οι τρόποι εκγύμνασης είναι πανομοιότυποι. Η επιβολή ως πρότυπο ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων περνά απ το πολεμικό και το σωματικό πεδίο. Τίποτε δεν επιτρέπεται να μείνει απρόσβλητο από το πνεύμα του καταναγκασμού. Η εξουσία φθονεί το σώμα γιατί αποτελεί τον έσχατο δεσμό του ανθρώπου με την ελεύθερη φύση. Για να σταματήσει να εκπροσωπεί  την αντίσταση στην ιδεολογία της εξουσίας, το σώμα πρέπει να γίνει κι αυτό φορέας εξουσιαστικής ιδεολογίας. Μαζί με την μορφή του αγάλματος αναλαμβάνει και την θρησκευτική του λειτουργία. Το γυμνό σώμα του αθλητή γίνεται ο ναός στον οποίο υμνείται η γυμνή εξουσία. Από τις ερωτικές και ηδονικές του ποιότητες απομένει μόνο η σαδομαζοχιστική.

Η ευχαρίστηση του αθλητισμού είναι βίαιη και η βία του αθλητισμού είναι ευχάριστη. Είναι ο μύθος της δύναμης μέσα απ τον οποίο οι άνθρωποι παρηγορούνται για την αδυναμία τους. Σταθερή λειτουργία του αθλητισμού σε όλες τις ιστορικές ταξικές κοινωνίες, απ την αρχαία Ολυμπία ως το ιπποδρόμιο του βυζαντίου και το Κολοσσαίο της ρώμης είναι να αποσπάει την συνείδηση της καθημερινής μιζέριας και να εκτονώνει την οργή των απελπισμένων σε ακίνδυνους δρόμους διαμέσου του <<άρτος και θεάματα>>. Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε την βία  που ασκείται επάνω σας, σωπάστε και απολαύστε την. 

 

από μπροσούρα του 2004

από ΕΝΑΣ 27/07/2012 11:11 πμ.


Το εξωτερικό χρέος πηδάει σαν άλτης επί κοντώ. Το κόστος ζωής τείνει να συνθλίψει ακόμη και τους αρσιβαρίστες. Η παιδεία αναπροσανατολίζεται προς την «παραγωγή δεκαθλητών» των γενεών των 400 ευρώ. Η «κουλτούρα» του μπότοξ και του λάιφ στάιλ, ενισχυμένη από την «αισθητική» (μπούτι-στήθος) και την «ηθική» των Μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, επιτίθεται από παντού.

Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής αποφασίζεται από υπερεθνικά κέντρα, εφαρμόζεται με υπουργικές αποφάσεις και αντιμετωπίζεται με «συναγερμούς» που αυτοακυρώνονται. Οι βασικές πηγές της ζωής (αέρας, νερό, τροφή) συνεχώς μολύνονται και η αρρώστια ανάγεται σε κοινή μοίρα. Τα ασφαλιστικά ταμεία (τίνος;) τινάζονται στον αέρα. Στην τηλεόραση, κάθε αρσενικός ή θηλυκός ημι-ηλίθιος Ε-πλην, γυμνός ή ημίγυμνος, φτύνει τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μας. Και ορδές αλητών επιδίδονται σε ένα ανθρωποκυνηγητό για την επιβολή της τάξης όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τα ξυρισμένα και κενά κρανία τους, μιμούμενοι τα αποτρόπαια αντίστοιχά τους της σκοτεινής Ευρώπης του μεσοπόλεμου.

Σε μια τέτοια κατάσταση το ζήτημα είναι ποιος θ' ανάψει το σπίρτο. Η Ελλάδα χρεοκοπεί ως δίκτυο ανθρώπων, ως σύνολο σχέσεων και ως κοινωνική, πολιτική και γεωγραφική ενότητα, μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της έλλειψης κάθε επιβιωτικής αντίδρασης. Η Ελλάδα χρεοκοπεί σε όλες της τις συνιστώσες πλήν μιας: Δοξάζεται μόνο στα γήπεδα, «ατιμασμένη και εγκαταλειμμένη» στα χέρια μιας ομάδας ποδο- ή χειρο-σφαιριστών, που την διεκδικεί όλος ο πολιτικός κόσμος.

Στη βουλή, θριαμβεύει ένας ιδιότυπος θίασος ποικιλιών που διαχειρίζεται την εξουσία και τα εξοργιστικά προνόμια από τη νομή της. Η «πολιτική» εξαντλείται στο θέαμα. Οι «εθνοπατέρες» μεταφέρουν στα βουλευτικά τους έδρανα γλώσσα και συμπεριφορές κερκίδας (και αντιστρόφως). Ο «αγωνιστικός χώρος» υποκαθιστά τον κοινοβουλευτικό. Οι βουλευτές μεταμορφώνονται σε αφασικούς θεατές και η βουλή σε γήπεδο.

Με μοναδικό σημείο «σύμπτωσης» και συγχρόνως σύμπτωμα της αρρώστιας τους, το σύνθημα «κάθε γειτονιά και γήπεδο», όλοι οι διαχειριστές της εξουσίας («συντηρητικοί» και «προοδευτικοί»), ξορκίζουν την απέχθειά τους σε κάθε διεκδίκηση του τύπου «κάθε γειτονιά και βουλή», γιατί είναι αυτονόητο πως κάτι τέτοιο θα αποκάλυπτε τον παρασιτικό χαρακτήρα και το αχρείαστο της άχρηστης ύπαρξης τους. Η εξουσία είναι δυνατό να εξαναγκαστεί σε περιορισμούς, υποχωρήσεις ή περιστολές της αυθαιρεσίας της, αλλά ποτέ δεν αυτοαναιρείται.

Η ανάπτυξη της αξιολογικής κρίσης ως δομικό στοιχείο της ιδιότητας του πολίτη ξορκίζεται συνεχώς και με κάθε δυνατό τρόπο από εκείνους που δεν επιθυμούν να διαλέγονται με πολίτες αλλά να διαχειρίζονται υπηκόους. Γι' αυτό και οι διαχειριστές της εξουσίας απευθύνονται πάντοτε στα «πόδια» και όχι στα κεφάλια της ανθρωπόμαζας που διαφεντεύουν. Τουτέστιν, στα υποφλοιώδη κέντρα και όχι στο μετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου των υπηκόων τους. Γιατί η πυροδότηση των ενστίκτων είναι απείρως ευκολότερη και πολλαπλώς συμφερότερη από την ενεργοποίηση της λογικής.

Εξ' ου και ο θρίαμβος των κερκίδων, στις οποίες συνωθείται και τις οποίες αντιγράφει σύμπασα η «συμπολίτευση» και η «αντιπολίτευση», σε μια κατάσταση σπάνιας σύμπνοιας, από την οποία συνάγεται το μέγιστο «πολιτικό» μάθημα του καιρού μας ότι η Ελλάδα ζει, ανασαίνει και κυβερνιέται στα γήπεδα και από τα γήπεδα (και στα και από τα κάθε είδους και επιπέδου «σκυλάδικα»). Κι αυτό εξηγεί επαρκώς την κατάστασή της. Η εξουσία δεν βρίσκεται στους δρόμους αλλά στις κερκίδες. Η Εξουσία και Κολοσσαίο ήταν πάντοτε έννοιες αλληλοπροσδιοριζόμενες και αλληλοσυμπληρούμενες.

Οι εξουσιοφρενείς ανθρωποβοσκοί έχουν συμφέρον από τη μεθοδική παραγωγή χειραγώγιμων μαζανθρώπων. Και οι «αθλητικοί χώροι» είναι ιδεώδη εκτροφεία γι' αυτό το είδος των ανθρωποειδών.

Οι εξουσίες περιβάλλουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον «αθλητισμό», γιατί εκεί επιτελούν μια διαρκή τερατογένεση μέσω της δημιουργίας του αθλητή-τέρατος και του θεατή-τέρατος που αυτοκαταναλώνονται στο βωμό του θεάματος.

Ο μαζάνθρωπος αυτοκαταναλώνεται και καταναλώνει άλλους μέσω μιας εξοντωτικής ανταγωνιστικότητας. Αδυνατεί να πάρει μέρος στο παιχνίδι, γιατί το παιχνίδι προϋποθέτει την προσωπική συμμετοχή και στερείται οποιουδήποτε σκοπού πλην του προσπορισμού της χαράς. Δεν μπορεί να συμμετέχει ούτε να χαίρεται πραγματικά και, συνεπώς, δεν μπορεί να παίζει. Μπορεί μόνο να συμμετέχει στη διαδικασία της παραγωγής και της κατανάλωσης του θεάματος σαν ηδονοβλεψίας. Κι επειδή δεν μπορεί να παίζει, δεν ξέρει ούτε να κερδίζει, ούτε να χάνει. Όταν «χάνει» καταλαμβάνεται από τυφλά επιθετική απελπισία, και όταν «κερδίζει», παραφρονεί προς τέρψη της εξουσίας η οποία χειρίζεται και την απελπισία και την παραφροσύνη του.

Οι συνεχώς πιο μαζικές «αθλητικές» φιέστες που οργανώνει καθημερινά η εξουσία, αποδεικνύουν ότι το Παιχνίδι έχει σχεδόν χαθεί. Από το Κολοσσαίο μέχρι την Ολυμπιάδα του 1936 και από τα γήπεδα της Λατινικής Αμερικής μέχρι τα στάδια της Μόσχας και του Πεκίνου, το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου έχει διανυθεί.

 

 

του ΚΛΕΑΝΘΗ ΓΡΙΒΑ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License