Θεσσαλονίκη 2003- Μην το ξεχνάτε, νικάμε!

Το σύνθημα που φωνάζαμε στην Πράγα, στη Γένοβα, στο Εβιάν είναι και το μύνημα της Θεσσαλονίκης: We are winning, don’t forget.

Συμμετείχα στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης με την Πρωτοβουλία Γένοβα 2001 και τη Συμμαχία Σταματήστε τον πόλεμο. Για μας η Θεσσαλονίκη ήταν Γένοβα και Φλωρεντία και 15 Φλεβάρη μαζί. Ήταν Γένοβα γιταί τσακίσαμε την προσπάθεια της κυβέρνησης να μας διαλύσει με την κρατική καταστολή. Ήταν Φλωρεντία γιατί εκατοντάδες ακτιβιστές συζητήσαμε για το πως θα παλέψουμε ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της αγοράς και με τι θέλουμε να το αντικαταστήσουμε. Ήταν 15 Φλεβάρη γιατί οι εργάτες και η νεολαία της Θεσσαλονίκης κατεβήκαν κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους να διαδηλώσουν με τα συνδικάτα και τα κινήματα ενάντια στον πόλεμο και στο κέρδος. Φύγαμε από τη Θεσσαλονίκη με μεγαλύτερη αυτοπεποίθεση και πιο έμπειροι και δυνατοί για να οργανώσουμε το επόμενο μεγάλο ραντεβού του κινήματος. Το παγκόσμιο συλλαλητήριο ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης στις 27 Σεπτέμβρη στην Αθήνα. Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται Ξεκινήσαμε από την Αθήνα την Πέμπτη το βράδυ με την καλύτερη διάθεση. Στη Θεσσαλονίκη είχε γίνει το μεγαλύτερο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο που έχει γίνει ποτέ στην πόλη. Πάνω από 10.000 άνθρωποι διαδήλωσαν ενάντια στα ρατσιστικά μέτρα της Ευρώπης- φρούριο, απαιτώντας ανοιχτά σύνορα για τους μετανάστες. Ήταν η πρώτη ήττα της προσπάθειας τρομοκράτησης του κόσμου που καλλιεργούσαν συστηματικά τα κανάλια όλες τις προηγούμενες μέρες. Οι θεσσαλονικείς είχαν διαδηλώσει μαζικά. Η πρώτη δράση μας ξεκίνησε στις 8.30 το πρωί. Από το άγαλμα Βενιζέλου ξεκινήσαμε μικρές πορείες με ντουντούκες, σημαίες και φυλλάδια που καλούσαν στις διαδηλώσεις και καταλήξαν σε εργατικούς χώρους, όπως το νοσοκομείο Γεννηματά, το δημαρχείο και αλλού. Μπήκαμε μέσα (σε μερικούς χώρους κάπως δύσκολα γιατί η αστυνομία προσπαθούσε να μας εμποδίσει) μοιράσαμε φυλλάδια και καλέσαμε τους εργαζόμενους να κατέβουν στις διαδηλώσεις. Η ανταπόκριση ήταν παραπάνω από θετική. Στο δημαρχείο η πλειοψηφία των εργαζομένων απεργούσε συμμετέχοντας στην 24ωρη απεργία που καλούσε η ΑΔΕΔΥ για να διευκολύνει τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η πρώτη μεγάλη νίκη Την πρώτη μας νίκη την είχαμε κατακτήσει πριν καν ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση μέχρι πριν ένα μήνα έλεγε ότι δεν θα επέτρεπε να γίνουν διαδηλώσεις έξω από τη Θεσσαλονίκη. Είχε κυρήξει όλο το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής σε κόκκινη ζώνη, μία ζώνη που σταδιακά περιοριζόταν, μέχρι που καταργήθηκε εντελώς. Η συγκέντρωση έγινε 200 μέτρα έξω από το φράχτη του Πόρτο Καρράς και η διαδήλωση έφτασε μερικά μέτρα από το φράχτη. Ήταν μια νίκη που οφείλετε σε μεγάλο βαθμό στους εργάτες και τους κατοίκους της περιοχής. Το Εργατικό Κέντρο Χαλκιδικής είχε κυρήξει 24ωρη απεργία την Παρασκευή και συνδιοργάνωσε τη συγκέντρωση με την επιτροπή των κατοίκων της περιοχής και τα κινήματα. Κατεβήκαμε από τα πούλμαν 1 χιλιόμετρο πριν το σημείο της συγκέντρωσης και φτάσαμε στην εξέδρα με πορεία φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στα γεράκια του πολέμου και του κέρδους, ενάντια στην κατοχή του Ιράκ, υπέρ της Ιντιφάντα, απαιτώντας ειρήνη και δουλειά. Ιδιαίτερα ζωντανό ήταν το πρώτο μπλοκ των διαδηλωτών από το αντιπολεμικό κίνημα της Τουρκίας που φώναζαν συνθήματα και στα τούρκικα και στα ελληνικά (π.χ. «έλληνες και τούρκοι εργάτες ενωμένοι»), Οι κάτοικοι στα πεζοδρόμια και στα μπαλκόνια μας χαιρετούσαν και μας χειροκροτούσαν. Φτάσαμε στην εξέδρα και μετά από λίγο υποδεχτήκαμε με συνθήματα και χειροκροτήματα τους απεργούς της TVX που στήθηκαν μπροστά στην εξέδρα. Ήταν ακόμα εκεί συνδικάτα- όπως το Εργατικό Κέντρο Χαλκιδικής και η ΕΛΜΕ, και κινήσεις, η Αντίσταση, το Ελληνικό κοινωνικό Φόρουμ, η Πρωτοβουλία Αγώνα, η Action Salonica. Οι ομιλίες στην εξέδρα από τους κατοίκους και τους συνδικαλιστές συνδύαζαν τα αιτήματα ενάντια στην ανεργία και τη λιτότητα με την καταδίκη του ιμπεριαλισμού. Μαζί με τους απεργούς της TVX φωνάζαμε «θέλουμε ειρήνη, θέλουμε δουλειά, γι’ αυτό παλεύει η εργατιά». Μίλησαν εκπρόσωποι όλων των κινήσεων που ήταν εκεί. Στη συνέχεια είχε προγραμματιστεί η πορεία προς το φράχτη του Πόρτο Καράς. Την προηγούμενη μέρα είχε συμφωνηθεί από όλες τις κινήσεις ότι θα ηγούνταν της πορεία το Εργατικό Κέντρο της Χαλκιδικής και οι εργάτες της TVX, και αν οι μπάτσοι επιτίθονταν να ήταν φανερό ότι η κυβέρνηση επιτίθεται στο εργατικό κίνημα. Δυστυχώς, παρά την ομόφωνη συμφωνία της προηγούμενης μέρας αυτή η απόφαση παραβιάστηκε από κάποιες κινήσεις (ως γνωστό η παλιές αδυναμίες της αριστερά ταλανίζουν ακόμα το νέο κίνημα). Έτσι τα συνδικάτα, η Αντίσταση 2003 και η πρωτοβουλία Γένοβα στρίψαμε και κινηθήκαμε προς το φράχτη από άλλη κατεύθυνση. Φτάσαμε λίγα μέτρα πριν το το φράχτη όπου η αστυνομία είχε επιτεθεί με δακρυγόνα σε διαδηλωτές που είχαν φτάσει από πριν εκεί ακολουθώντας άλλη διαδρομή. Επιστρέψαμε με πορεία μέσα από την πόλη στα πούλμαν. Η διεθνιστική συγκέντρωση Στις 8.00 το βράδυ διοργανώσαμε συναυλία στο άγαλμα Βενιζέλου για να υποδεχτούμε τις ξένες αντιπροσωπείες και να καλέσουμε τους θεσσαλονικείς στην μεγάλη πορεία των συνδικάτων την επόμενη μέρα. Χαιρέτησαν οι εκπρόσωποι των διεθνών αντιπροσωπειών (Τουρκίας, Κύπρου, Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Παλαιστίνης, Αιγύπτου). Ιδιαίτερα μας ενέπνευσε ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ιερουσαλήμ που μας έφερε το μύνημα ότι η Ιντιφάντα συνεχίζεται και δεν υποκύπτει σε κανένα οδικό χάρτη. Ήταν μαζί μας και στη Φλωρεντία και μας είπε ότι αυτές οι διεθνείς κινητοποιήσεις που στηρίζουν την ιντιφάντα είναι πηγή αυτοπεποίθεσης για τους παλαιστίνιους αγωνιστές. Συγκινητική ήταν και η στιγμή που μίλησε η Σβετλάνα από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας σε μια πόλη που 10 χρόνια πριν διοργανώνονταν εθνικιστικά συλλαλητήρια. Μας έφερε την εικόνα του αντιπολεμικού και του εργατικού κινήματος από τη χώρα της και επισήμανε πόσο σημαντικό είναι για τον κόσμο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας να μάθει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο εθνικιστές που δεν τους αναγνωρίζουν σα λαό, αλλά και διεθνιστές που θεωρούν ότι οι λαοί των βαλκανίων δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Η Γένοβα στη Θεσσαλονίκη Το Σάββατο το μεσημέρι ξεκινήσαμε από το Ιβανώφειο που γινόταν η αντισύνοδος της Γένοβα και της συμμαχίας. Διαδηλώσαμε μέχρι το άγαλμα του Βενιζέλου, στη συγκέντρωση των συνδικάτων. Άρχισαν να καταφτάνουν τα συνδικάτα. Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, οι εργαζόμενοι στα ελληνικά Πετρέλαια, η ΟΣΠΑ, η ΔΕΗ, εργαζόμενοι από τα Γιάννενα, εργατικά κέντρα όπως της Θήβας είναι μερικά που θυμάμαι. Μέχρι να ξεκινήσουν οι ομιλίες συνδικαλιστές και ακτιβιστές του αντιπολεμικού και του αντικαπιταλιστικού κινήματος άνοιγαν πηγαδάκια και συζητούσαν για τα μέτρα της κυβέρνησης και της ΕΕ ενάντια στους εργάτες, για το πόλεμο και το κίνημα, για το πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Οι πρώτες ομιλίες ήταν συνδικαλιστών από τη ΓΣΕΕ και το ΕΚΘ. Εκεί άρχισε η επίθεση της αστυνομίας στους διαδηλωτές με δακρυγόνα. Ο πρόεδρος του ΕΚΘ κατήγγειλε από το μικρόφωνο την επίθεση και καλούσε την πολιτική ηγεσία να δώσει εντολή στην αστυνομία να σταματήσει αλλά προφανώς η επίθεση δεν σταμάτησε. Τα δακρυγόνα γέμισαν την πλατεία, αλλά η συγκέντρωση δεν διαλύθηκε. Διαδηλωτές από το μπλοκ της Γένοβας και της συμμαχίας έκαναν αλυσίδα για να περιφρουρήσουν την πορεία από την επίθεση της αστυνομίας. Ήταν μια αλυσίδα 10 ή 20 ατόμων μπροστά, χωρίς να υπάρχει αλυσίδα στο πλάι, κι έτσι διαδηλωτές που δεχόντουσαν την επίθεση από τα μπλοκ των αναρχικών μπορούσαν και μπαίναν μέσα να προστατευτούν. Έτσι η συγκέντρωση κρατήθηκε και τα ΜΑΤ δεν μπήκαν στην πλατεία. Από τα μεγάφωνα το ΕΚΘ κάλεσε τη συγκέντρωση να προχωρήσει στην πορεία. Προχωρόντας στην Εγνατίας η αστυνομία έκανε άλλη μια επίθεση στα μπλοκ μας προσπαθώντας να διασπάσει το κομμάτι που ήταν πίσω από το τελευταίο πανώ της Πρωτοβουλίας Γένοβα. Φτάσαμε στη συμβολή της Εγνατίας με την Ελευθερίου Βενιζέλου όπου είχε σταματήσει το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, που είχε συγκέντρωση στο Βαρδάρη και ενωθήκαν με την πορεία μας. Στρίψαμε στη Βενιζέλου και από κει στην Τσιμισκή. Κλειστό λόγω διαδηλώσεων Μέχρι το 1999 το αμερικανικό προξενείο στεγαζόταν στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μετά τις διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στη Γιουκοσλαβία μεταφέρθηκε στην Τσιμισκή στον 7ο όροφο μιας στοάς. Όταν γινοταν πορεία, μπροστά στην είσοδο της στοάς παρατάσοταν κλούβες της αστυνομίας και μερικές διμοιρίες ΜΑΤ ενώ προκλητικά τον 7ο όροφο κοσμούσε μια φωτεινή αμερικάνικη σημαία. Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν ούτε ΜΑΤ, ούτε τίποτα. Η είσοδος της στοάς ήταν κλεισμένη με λαμαρίνα και η φωτεινή σημαία ήταν σβηστή. Αν δεν ήξερες τα κατατόπια δεν καταλάβαινες κάν ότι πέρναγες μπροστά από το προξενείο. Εν τω μεταξύ χιλιάδες διαδηλωτές μπαίναν μέσα στα μπλοκ των συνδικάτων και της Γένοβας. Πολλοί που είχαν φύγει με τα δακρυγόνα και επέστρεφαν και μαζικά οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης. Η διαδήλωση ήταν εξίσου ζωντανή με τα μεγάλα αντιπολεμικά συλλαλητήρια και τις άλλες διεθνείς διαδηλώσεις. Ο λαός του Σιάτλ, της Πράγας, της Γένοβας ήταν εκεί. Νεολαίοι και μεγαλύτεροι δεν σταμάτησαν στιγμή να φωνάζουν συνθήματα, ανεμίζοντας σημαίες και πικέτες, τα τύμπανα, τα ντέφια και οι σφυρίχτρες σε όλο το μήκος του μπλοκ να δίνουν τον τόνο. «Νίκη στην Ιντιφάντα», «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», «Όσο χτυπάνε εργάτες στη Βαγδάτη εμείς θα διαδηλώνουμε στον κόσμο απ’ άκρη σ΄άκρη» «Εργάτες ενωμένοι, ποτέ νικημένοι» «Μία μόνο λύση επανάσταση»( και στα αγγλικά και ιταλικά) η ντουντούκα να φωνάζει τα ονόματα των ευρωπαίων ηγετών, του Μπους, του Σαρόν, υπουργών τύπου Γιωργάκη, Γιάννου και Χρυσοχοίδη και ο κόσμος να απαντά «Τρομοκράτης» και στη συνέχεια να φωνάζουμε «αντικαπιταλίστα», «το ΝΑΤΟ κλείστε, τα σύνορα ανοίξτε», «Ευρώπη του πολέμου και του ρατσισμού, αυτό είναι το πρόσωπο του καπιταλισμού» «Θέλουμε Ευρώπη των εργατών και όχι Ευρώπη- φρούριο των καπιταλιστών» μερικά από τα συνθήματά μας. Η πορεία κατέληξε στην παραλία και χιλιάδες διαδηλωτές καθήσαμε στη συναυλία που άνοιξε η Δήμητρα Γαλάνη. Κουρασμένοι, αλλά και νικητές. Η Θεσσαλονίκη ήταν μια ακόμα πετυχημένη διαδήλωση στη μεγάλη σειρά των αντικαπιταλιστικών διαδηλώσεων. Δεν μπορούν να μας σταματήσουν. Η αντισύνοδος Το Σάββατο το πρωί και την Κυριακή μέχρι το απόγευμα έγινε στο Ιβανώφειο γήπεδο η αντισύνοδος των ακτιβιστών της πρωτοβουλίας Γένοβα και της συμμαχίας Σταματήστε τον πόλεμο. Ο χώρος ήταν διακοσμημένος με πανώ από την Πράγα, τη Γένοβα, τη Φλωρεντία, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια αλλά και ένα πανώ για την παγκόσμια μέρα δράσης στις 27 Σεπτέμβρη, θυμίζοντας μας ότι έχουμε κάνει πολύ δρόμο και συνεχίζουμε. Αυτό σε συνδυασμό με τη νεολαία που κυριαρχούσε στις συζητήσεις και τους διεθνείς ομιλητές μας έβαλε στο κλίμα της Φλωρεντίας. Δύο ήταν τα κέντρα των συζητήσεων. Ο ιμπεριαλισμός και το αντιπολεμικό κίνημα και αντικαπιταλισμός- για ποια κοινωνία παλεύουμε. Οι εισηγητές ανοίγαν τα θέματα και δεκάδες εργαζόμενοι, μαθητές και φοιτητές τοποθετήθηκαν, βάζοντας τις απόψεις τους, την εμπειρία από την δράση τους και τις προτάσεις τους. Η πιο πλούσια συζήτηση έγινε στη γενική συνέλευση την Κυριακή το μεσημέρι, που κυριαρχούσε ο ενθουσιασμός από την προηγούμενη μέρα. Αποφασίσαμε ότι θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια στο σύστημα του κέρδους και του πολέμου, όπως το κάναμε μέχρι τώρα. Ως κομμάτι ενός παγκόσμιου κινήματος, με δίκτυα ακτιβιστών από τα κάτω, που οργανώνουν τη δράση και τη συζήτηση, απευθυνόμενοι μαζικά στον κόσμο, ενωτικά, με τα συνδικάτα και τους εργάτες που αγωνίζονται ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις απολύσεις. Θέσαμε το επόμενο μεγάλο ραντεβού μας. Η Πρωτοβουλία Γένοβα 2001 και η συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο είχαν προτείνει στο διεθνές αντιπολεμικό συντονιστικό το Πάσχα στο Βερολίνο να διοργανωθεί παγκόσμια μέρα δράσης ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης. Στο Εβιάν ο αντιπολεμικός συντονισμός κατέληξε να είναι όλος ο Σεπτέμβριος μήνας αντιπολεμικής δράσης, με ιδιαίτερη έμφαση στις 13 Σεπτέμβρη όπου συνεδριάζει στο Μεξικό ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και τα συνθήματα του Σηάτλ θα ενωθούν με τα αντιπολεμικά συνθήματα και αποκορύφωμα τις 27 Σεπτέμβρη, όπου κλείνουν τρία χρόνια από τη νέα ιντιφάντα με διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη που ζήσαμε, η Θεσσαλονίκη του αντικαπιταλισμού και της αυτοπεποίθεσης του νέου κινήματος και όσο και να πρσπαθούν να τη θάψουν η τηλεόραση και τα διάφορα μέσα, ή να την περιορίσουν αυτοί που προτιμούν να μετράνε κεφάλια στο κάθε μπλοκ, είναι η εικόνα που δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές θα μεταφέρουν στο χώρο τους και πιστεύω ότι θα δώσει νέες ενέσεις ριζοσπαστικότητας και αισιοδοξίας στους αγώνες ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης και των αφεντικών.

από Δέκτης 23/06/2003 7:19 μμ.


Η τοπική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, όπου εργάζομαι, δέχεται συνεχώς τηλεφωνήματα από αγνώστους, οι οποίοι επικροτούν τη δράση των αναρχικών. Μάλιστα λένε "καλά τους κάνανε".

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License