Στον κομμουνισμό η διέξοδος

Άρθρο του Πέτρου Γιώτη

Στον κομμουνισμό η διέξοδος

Τι μας έλεγαν μέχρι πρότινος; Οτι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το υψηλό έλλειμμα και το υψηλό κρατικό χρέος, που σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία του ελληνικού κράτους, οδηγεί τα επιτόκια δανεισμού στα ύψη. Μέχρι να περάσει το «χοντρό πακέτο» της 3ης Μάρτη, δεν γινόταν κουβέντα για οτιδήποτε άλλο. Μόλις ψηφίστηκε το «πακέτο» άρχισαν οι πρώτες μπηχτές για τον ιδιωτικό τομέα. Ξεκίνησε ο Ολι Ρεν και ακολούθησε ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Μέχρι που φτάσαμε στο Μνημόνιο και στα «πακέτα» και όχι «πακέτο» πλέον. Τώρα, το χρέος και το έλλειμμα έχουν ξεχαστεί και οι δηλώσεις εστιάζονται στην «ανταγωνιστικότητα».


Ο Στρος-Καν μας τα λέει πολύ καθαρά πλέον. Μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο «Euronews», περιέγραψε τη στρατηγική κατεύθυνση της κεφαλαιοκρατίας σε ό,τι αφορά την Ελλάδα: «Η ανάπτυξη είναι ένα ερώτημα-κλειδί. Γιατί η Ελλάδα αντιμετωπίζει τόση δυσκολία για να μπει σε τροχιά ανάπτυξης; Διότι έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Για το λόγο αυτό πρέπει να μειωθούν οι μισθοί, κάτι το οποίο είναι οδυνηρό, αλλά απολύτως αναγκαίο (...) Είναι ο μοναδικός τρόπος να πουλήσει αυτά που παράγει, όταν οι άλλες χώρες έχουν χαμηλότερες τιμές».


Τα ίδια επανέλαβε στο «Εθνος της Κυριακής»: «Το πρόβλημα του χρέους είναι τεράστιο, αλλά υπάρχει και πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Και δεν μπορεί να λύσετε το ένα χωρίς να λύσετε το άλλο. Ακόμα και αν εξαφανίζατε το χρέος με κάποιο μαγικό ραβδί, παραμένει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας (...) Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό μπορεί να γίνει με την υποτίμηση νομίσματος. Το δύσκολο πράγμα είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το κάνει, αφού έχει το ευρώ (...) Γι' αυτό είχατε αυτή την περικοπή στους μισθούς, είναι ανάγκη να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί».


Οταν ρωτήθηκε για τις δηλώσεις Στρος-Καν ο Παπακωνσταντίνου (μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup), προσπάθησε να ακροβατήσει: «Η Ελλάδα έχει πράγματι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα ανταγωνιστικότητας. Το μεγάλο ζήτημα αυτό είναι, κυρίως, θέμα διαρθρωτικό, είναι θέμα θεσμών, είναι θέμα και τιμών. Σε ένα βαθμό έχει να κάνει και με το μισθολογικό κόστος, το οποίο, όμως, έτσι και αλλιώς θα είναι συγκρατημένο για τα επόμενα χρόνια, εξ αιτίας και των μειώσεων στο Δημόσιο τομέα, αλλά και των ευρύτερων αλλαγών που προωθού-νται, για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής Οικονομίας. (…) Ο κ. Στρος-Καν είπε ότι στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να υπάρξει μείωση μισθών, για να μπορέσει να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Εμείς έχουμε πει επανειλημμένα ότι το θέμα της ανταγωνιστικότητας στον ιδιωτικό τομέα δεν περνάει μόνο από τους μισθούς. (…) Ετσι κι αλλιώς, θα υπάρξει και από τη μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα μια επίπτωση και στο μισθολογικό κόστος και στον ιδιωτικό τομέα. (…) Είναι προφανές ότι οι εξαγωγές μιας χώρας βελτιώνονται, όταν η μισθολογική εξέλιξη είναι πιο αργή από τη μισθολογική εξέλιξη σε χώρες που πουλάνε προϊόντα, τα οποία ανταγωνίζονται τη χώρα. Νομίζω πως αυτό είναι προφανές και αυταπόδεικτο από μόνο του».


Ως προς τι πρόκειται να γίνει, τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από σαφή. Ο Στρος-Καν κόβει, ο Παπακωνσταντίνου ράβει. Ο Στρος-Καν τα λέει «χοντρά», ο Παπακωνσταντίνου τα εισάγει με πιο «ήπιο» τρόπο στην εσωτερική ατζέντα. Εκεί που πριν δυο βδομάδες μας έλεγαν ότι δεν χρειάζεται να πειραχτούν οι μισθοί, γιατί θα επηρεαστεί η ανάπτυξη, τώρα μας λένε ότι η «ανταγωνιστικότητα», άρα και η ανάπτυξη, περνάει και από τη «συγκράτηση» των μισθών (και όσων άλλων συνδέονται με τους μισθούς, όπως οι εργασιακές σχέσεις, το δίκαιο των απολύσεων, η κοινωνική ασφάλιση κ.λπ.).


Για να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι από τη σκοπιά τους έχουν δίκιο. Μια μεσαίου επίπεδου καπιταλιστική οικονομία, όπως η ελληνική, η οποία δε μπορεί να στηριχτεί στην άνοδο της παραγωγικότητας της κοινωνικής εργασίας, η οποία παραμένει αποκλειστικό προνόμιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, μπορεί να γίνει ελκυστική για το κεφάλαιο μόνο όταν αυξήσει το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, ο οποίος καθορίζεται από το επίπεδο των μισθών και από τις εργασιακές σχέσεις.


Τι θα γινόταν αν η εργατική τάξη της Ελλάδας κατάφερνε να σαρώσει όλα τα μέτρα που τείνουν στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης (αυτά που περιγράφονται στο περιβόητο Μνημόνιο με την ιμπεριαλιστική τρόικα); Αφαιρώντας τους πολιτικούς όρους (ένα τέτοιο κατόρθωμα είναι σίγουρο ότι θα σάρωνε κυβερνήσεις και θα βύθιζε το σύστημα σε πολιτική κρίση) και στεκόμενοι μόνο στο οικονομικό σκέλος, μπορούμε να απαντήσουμε ότι οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις που εξακολουθούν να λειτουργούν θα μείωναν σημαντικά το ποσοστό κέρδους τους, προκειμένου να πωλούν τα εμπορεύματα στην αξία τους. Με άλλα λόγια, θα άλλαζε η σχέση ανάμεσα στο κεφαλαιοκρατικό κέρδος και την τιμή της εργατικής δύναμης. Ταυτόχρονα, όμως, οι καπιταλιστές θα κήρυτταν επενδυτική απεργία. Κανένας ξένος δεν θα ερχόταν να επενδύσει με τέτοιους όρους, ενώ και οι ντόπιοι θα αναζητούσαν τρόπους να βγάλουν τα κεφάλαιά τους έξω, για να τα επενδύσουν (παραγωγικά ή παρασιτικά) εκεί που θα έπαιρναν τουλάχιστον το ποσοστό κέρδους που έπαιρναν πριν.


Ουσιαστικά, αμέσως παραπάνω περιγράψαμε μια κατάσταση που μόνο για μια μεταβατική περίοδο μπορεί να υπάρξει. Η πλάστιγγα αναγκαστικά θα γείρει. ‘Η προς την κατεύθυνση που θέλει το κεφάλαιο ή… Τι πρέπει να συμπληρώσουμε μετά το δεύτερο «ή»; Διάφοροι οπορτουνιστές (βλέπε ΣΥΝ) περιγράφουν ως πρόταγμά τους έναν εξανθρωπισμένο καπιταλισμό, όπου τα πάντα λειτουργούν υπέρ του εργαζόμενου ανθρώπου. Αλλοι οπορτουνιστές καμουφλάρονται πίσω από ιδεολογήματα όπως αυτό της «λαϊκής» οικονομίας, που δεν είναι ούτε καπιταλισμός ούτε κομμουνισμός, αλλά ένα απροσδιόριστο υβρίδιο, το οποίο δε μπορεί μεν να σταθεί με επιστημονικούς όρους, φέρνει όμως ψήφους (ή διατηρεί τους ήδη υπάρχοντες).


Οποιος δεν θέλει να κοροϊδεύει ούτε τον εαυτό του ούτε τους εργαζόμενους, όμως, οφείλει να παραδεχτεί (και να το διακηρύσσει), ότι διέξοδος μπορεί να υπάρξει μόνο στον κομμουνισμό. Από άποψη πολιτικής οικονομίας αυτό σημαίνει πρωτίστως ότι η ελληνική οικονομία βγαίνει έξω από τον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας. Μόνο πάνω στο έδαφος μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης μπορεί να οικοδομηθούν σοσιαλιστικές σχέσεις στην παραγωγή. Μόνο έτσι μπορεί να σταματήσει να υπάρχει κεφάλαιο και εργατική δύναμη. Εδώ, βέβαια, αναφερόμαστε μόνο σε ένα γενικό σχήμα, το οποίο πρέπει να «γεμίσει» με άπειρες παραμέτρους, όμως σκοπός του σημειώματος δεν είναι να περιγράψει τη μελλοντική κομμουνιστική κοινωνία, αλλά να δείξει τα αδιέξοδα του οπορτουνισμού.


Ο αμυντικός αγώνας είναι σημαντικός από κάθε άποψη, γιατί μόνο μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα μπορούν ν’ αλλάξουν οι συνειδήσεις (με την παρέμβαση «απ’ έξω») και όχι σε κάποιο ανύπαρκτο εργαστήριο. Ομως, ο αμυντικός αγώνας είναι σισύφειος. Κερδίζεις κάτι σε μια φάση, σου το παίρνουν αργότερα. Ανακόπτεις μια επίθεση, επανέρχονται αργότερα που θα σε βρουν αδύναμο. Οι κύκλοι της καπιταλιστικής κρίσης καθορίζουν και το βαθμό εκμετάλλευσης.


Πέτρος Γιώτης

από @ 24/05/2010 7:14 μμ.


Μετά την επιτυχία σε Σοβιετική Ένωση , Ανατολικό Μπλοκ , Καμπότζη , Β. Κορέα , Κούβα είναι η μόνη διέξοδος , που δεν έχουμε δοκιμάσει. Η βελτίωση σε βιοτικό επίπεδο , ανθρώπινα δικαιώματα ήταν κυριολεκτικά ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ.

Πάντως πολλοί γνωστοί μου που υιοθέτησαν για την πάρτυ τους μία ωραία ταμπέλα , αισθάνθηκαν καλύτερα ψυχολογικά. Ένιωσαν κάτι ρε παιδί μου (ελληνάρας , εθνικιστής , κομμουνιστής , βάζελος , γαύρος , αριστερός , δεξιός κλπ.). 

Και πες ότι γίναμε κομμουνιστές. Σε ποιο από τα 200 κομμουνιστικά κόμματα που θέλουν να κάνουν την δικτατορία του προλεταριάτου , να γραφτούμε ?

από ταμ ταμ 24/05/2010 9 μμ.


μολις εγραψες το πιο αχρηστο αρθρο που εχω διαβασει....και το λεω ετσι γιατι πολλα αρθρα ειναι ασχημα αλλα με εκιενα τουλαχιστον γελας....αυτο ουτε για γελια δεν ειναι..ειναι εντυπωσιακο το ποσο πισω εχουν μεινει μερικοι ανθρωποι...εδω ο κοσμος καιγεται και κοιταμε να κανουμε κανενα ανοιγμα στη κοινωνια μπας και ριζοσπαστικοποιησουμε τις μαζες και ο αλλος μας  λεει για δικτατορια του προλεταριατου στην ελλαδα...ειναι και απειρα τα επιτυχιμενα παραδειγματα...δεν ξερω ποιο να πρωτοδιαλεξω......

από Ένας 25/05/2010 12:58 πμ.


Κράξιμο χωρίς ουσία.

Εσύ που λες "να κανουμε κανενα ανοιγμα στη κοινωνια μπας και ριζοσπαστικοποιησουμε τις μαζες" για γίνε λίγο πιο αναλυτικός...Πως λες να γίνει αυτό το άνοιγμα?



από ΟΧΙισοπέδωση 25/05/2010 3:13 πμ.


Τη κυριολεξία της λέξης δραματική να την ψάξεις στο λεξικό!
Σημαντικά στοιχεία της ζωής των ανθρώπων στη Ρωσία, τη Κίνα, τη Κούβα, τη Νικαράγουα άλλαξαν προς το καλύτερο.  Απο σκλάβοι αγράματοι, χωρίς περίθαλψη, χωρίς παιδεία, τους δώθηκε η ευκαιρία σε κάποια πράγματα που ούτε τα είχαν ονειρευτεί.  Κι όμως η επανάσταση κόλλησε εκεί, και το κράτος εξελίχθηκε σε ένα καθεστώς αυτοσυντήρησης του εις βάρος των λαών αυτών κι όχι της συνεχούς βελτίωσης της ζωής τους.  Η θνησιμότητα, οι δείκτες υγείας, ο αναλφαβητισμός, ήταν μεταβλητές που αναμφισβήτητα βελτιώθηκαν και μάλιστα ραγδαία, αντι για της σιγανής και μετά απο πολλούς αγώνες βελτίωσης στις καπιταλιστικές χώρες της δύσης.
Άρα ας δεχτούμε τα ορισμένα καλά κι ας μη τα ισοπεδώνουμε όλα υπό το αστικό μας μονόκλ, κι ας εξετάσουμε τα αρνητικά και τα αίτια που τα προκάλεσαν, όπως η ανταλλαγή ενός κράτους και μιάς συγκεντρωτικής εξουσίας απο μια άλλη, ούτε χειρότερη ούτε καλύτερη, απλά διαφορετική.  Κι όλα αυτά υπο την βίαια καταστολή και σαμποτάζ απο τον καπιταλισμό έξω απο τα σύνορα του κρατικού καπιταλισμού.
Έχω γνωρίσει πολλά παιδιά που μεγαλώνοντας στη Δ.Γερμανία κι έχοντας συγγενείς στην Α. Γερμανία να επισκευθούν τα καλοκαίρια γύριζαν κι έλεγαν σαν παιδιά οτι η ζωή εκεί ήταν καλύτερη, πιο ανθρώπινη.  Κι όμως αργότερα δε θέλησαν να πάνε εκεί.  Το γιατί είναι πολύ δύσκολη απάντηση νομίζω και για τους ίδιους.
Εγώ πιστεύω οτι τα παιδιά μπορούν και βλέπουν κάποιες αντικειμενικές πραγματικότητες που δε μπορούν οι μεγάλοι στο δυτικό κόσμο εύκολα να δουν.  Εγώ επικεντρώνω το μυστήριο αυτό στην κοινωνική ανταγωνιστικότητα που δεν υπήρχαν κίνητρα γι αυτή.  Μίζερη ζωή αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους ήταν ανθρώπινες και φιλικές, κι όχι ανταγωνιστηκές με την κτηνώδη καπιταλιστική μορφή τους.
Επανάσταση ναί, χωρίς αφεντικά όμως, γίνεται;  Μόνο σε διεθνές επίπεδο.





Σε «πολεμικό συναγερμό» έθεσε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του, ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιόνγκ-Ιλ, " μετέδωσε νοτιοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων.

Η πληροφορία των Νοτιοκορεατών βασίζεται στη δήλωση Βορειοκορεατών παρατηρητών στην κοινή μεθόριο, χωρίς να δώσουν άλλες λεπτομέρειες.-

Οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα πραγματοποιήσουν κοινές ναυτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα «στο άμεσο μέλλον».

Οι ασκήσεις αποτελούν μια απάντηση για τη βύθιση του πολεμικού πλοίου της Νότιας Κορέας το Μάρτιο, όπου έχασαν τη ζωή τους 46 ναυτικοί.

Η Γαλλία προσχώρησε στην ομάδα των κρατών, που καταδίκασαν τη Βόρεια Κορέα ζητώντας "να τιμωρηθεί".

Στο Παρίσι το υπουργείο των Εξωτερικών ζήτησε επίσημα, το "Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ να επιληφθεί της υπόθεσης αυτής".

Στη γαλλική επίσημη ανακοίνωση, το συμβάν αυτό χαρακτηρίστηκε "εγκληματική ενέργεια".

Από την πλευρά του, ο γγ του ΟΗΕ κ. Μπαν Γκι Μουν χαρακτήρισε τη βύθιση της νοτιο-κορεατικής κορβέτας ως "τη σοβαρότερη πρόκληση των τελευταίων 10ετιών στην κορεατική χερσόνησο".

Η Πιονγιάνγκ έχει απειλήσει την Σεούλ με "καθολικό πόλεμο", αν η τελευταία καταφύγει σε εναντίον της μέτρα, σε σχέση με το ανωτέρω πολεμικό συμβάν.

http://www.skai.gr/news/world/article/144160/nolemikossunagermosstivkorea/

Μεγάλη πρόοδος ...... και διέξοδος.

Και για να μην τα .... ισοπεδώνουμε όλα , στις "κομμουνιστικές χώρες" που αναφέρονται πιο πάνω , πότε έγιναν τελευταία φορά εκλογές ?

Ή μήπως οι κυβερνήσεις τους "αυτοδιορίζονται" εφ' όρου ζωής (δεν το λέω δικτατορία γιατί θα 'μαι "αντικομμουνιστής"....) ?  


Με το Κομμουνισμό και τις κομμουνιστικές επαναστάσεις έχω καταλάβει το εξής:

Όσο κυριαρχεί ο καπιταλισμός, το Κομμουνιστικό Κόμμα μιλάει για μισθούς και συντάξεις για να τραβά ψήφους. Όταν η πρωτοπορία του ΚΚ (ο Λένιν του Κόμματος) αποφασίσει να κάνει επανάσταση, υπόσχονται όλα τα καλά για να τραβήξουν υποστήριξη. Όταν το ΚΚ κερδίσει την επανάσταση και γίνει κυβέρνηση, δίνει στο λαό μερικά απο όσα υποσχέθηκε για να σταθεροποιηθεί ως νόμιμη κυβέρνηση στα μάτια του κόσμου. Όταν η ιεραρχία του ΚΚ καταλάβει πως ο λαός έχει δεχτεί πλήρως τη νέα κυβέρνηση, δεν έχουν λόγο να συνεχίσουν τη φιλολαϊκή πολιτική τους και είτε γίνονται μια ιμπεριαλιστική στρατιωτική δικτατωρία αν έχουν στρατιωτική ισχύς (ΕΣΣΔ, Β. Κορέα), είτε το ρίχνουν στον οικονομικό ιμπεριαλισμό (Κίνα), είτε κάθονται στα αυγά τους ως εξουσιαστές μιας μικρής χώρας αν εν έχουν ιδιαίτερη ισχύ ως κράτη ή βρίσκονται κοντά σε πολύ δυνατότερα κράτη (Κούβα).

Τελικά νομίζω η καλύτερη κομμουνιστική επανάσταση για το λαό ήταν αυτή της Κούβας, όχι επειδή το ΚΚ εκεί αποτελείται από ιδεολόγους αλλά επειδή με τις ΗΠΑ απο πάνω δεν τολμούσαν και δεν μπορούσαν να γίνουν στρατιωτική ή οικονομική ιμπεριαλιστική δύναμη κι έτσι οι Κομμουνιστές εκεί απλά έκατσαν "ύσηχοι" σαν οι τοπικοί εξουσιαστές ενός νησιού και της μικρής του οικονομίας, με αποτέλεσμα η εκμετάλευση των προλετάριων από τους Κομμουνιστές να είναι λιγότερη σε σχέση με τη Κίνα που θέλει να βγάλει και το λάδι των εργαζομένων για να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ.

Κατά τη γνώμη μου ο Κομμουνισμός δεν θα μπορούσε πουθενά να είναι εντελώς φιλολαϊκός επειδή βασίζεται σε μια δομή (το Κράτος) που απο φύση της τραβά μέσα της όλα τα ανθρωπόμορφα τέρατα με εξουσιαστικές και εκμεταλευτικές ιδέες, και για να δικαιολογηθεί η ανάγκη αυτής της δομής έχει αναπτυχθεί το ψέμμα περί δικτατωρίας του προλεταριάτου. Αντίθετα από τους Κομμουνιστές που ονειρεύονται ένα κράτος-δικτατωρία, όσοι έχουν κάτι το προοδευτικό μέσα στο κεφάλι τους θα πρέπει να προσπαθούν συνεχώς να αυτονομούν τη κοινωνία όσο μπορούν από το Κράτος με την ανάπτυξη ανεξάρτητων υποδομών και επαναστατικής διάθεσης εναντίων της καταπίεσης από το Κράτος γενικά και όχι απλά από το Αστικό Κράτος.

από @ 25/05/2010 10:50 πμ.


κομμουνισμός είναι οικονομικός όρος.Υπάρχει και ο ελευθεριακός κομμουνισμός.

από GaraZero 25/05/2010 11:20 πμ.


Το μεγάλο προϊόν της Κούβας ήταν η ζάχαρη, το ζαχαροκάλαμο.  Αυτό το εκμεταλλευόντουσταν οι αμερικάνικες εταιρείες έχοντας το τοπικό δικτάτορα στη τσέπη και ένα ψευτοσωματείο να διαχειρίζεται τους σκλάβους (οι διευθυνταδες).
Όταν ο Κάστρο τους το έκλεισε το μαγαζί και οι ρουφιάνοι της ζαχαροβιομηχανίας έφυγαν η αμερική έλαβε μέτρα:
1  Απέκλεισε όσες αγορές ζάχαρης/μολάσας μπορούσε απο την Κούβα
2  Δημιούργησε φυτείες εκ νέου στη Φλόριντα κι έδωσε την παραγωγή και την εκμετάλλευση της σε μια κάστα που θα κυβερνούσε την Κούβα όταν επι τέλους η κυβέρνηση του Κάστρο θα μπορούσε να διαλυθεί.
3  Για πρώτη φορά το κράτος επιδότησε αγροτικό προϊόν ώστε αυτό να μπορεί να πουλιέται στη διεθνή αγορά χαμηλότερα απ' το Κουβάνικο και χρηματοδοτώντας έτσι όλη την Αντι-Κουβάνικη επιχείρηση και δράσεις ανατροπής απο τους "εξόριστους" Κουβάνους.
4  Η καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου εκεί που έγινε δημιούργησε μια απο τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στον πλανήτη και συνεχίζει να καταστρέφει ένα οικολογικό θαύμα στο οποίο ζούσαν 2 φυλές (Μικοσούγκι και Σέμινολ) οι οποίες αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω της μόλυνσης.
5  Καναδοί και Ευρωπαίοι κεφαλαιούχοι μπήκαν στη Κούβα όταν μετά την πτώση της ΕΣΣΔ δεν είχαν να φάνε και εκμεταλλεύτηκαν ότι μπορούσαν μέσω τουρισμού μετατρέποντας το Κουβάνικο λαό σε σερβιτόρες και πόρνες.  Για ένα Γερμανό αστό είναι φτηνότερο να αγοράσει μια σύζυγο στη Κούβα (20-30 χρόνια μικρότερη του) και να την επισκέπτεται 5-6 φορές το χρόνο παρά να πληρώνει μια πόρνη στο Αμβούργο!
6  Παρ' όλα αυτά οι δείκτες υγείας της Κούβας είναι καλύτεροι απο αυτούς των ΗΠΑ και βρίσκονται δεύτεροι μετά των Καναδά σαν συνολικές μετρήσεις.  Η υπόλοιπη λατινική Αμερική και η Καραϊβική είναι με απόσταση χαμηλότερες της Κούβας.  Έχουν δε το σκήπτρο οι Κουβάνοι σαν υψηλότερα μορφωμένοι απ' όλους τους λατινοαμερικάνους.

Αυτά δε σημαίνουν οτι δε θα μπορούσαν να ζουν καλύτερα χωρίς αφεντικά και κράτος, αλλά δε ξέρουμε κι αν θα ζούσαν κάτω απο την πίεση της Αμερικής και του φασισταριού του Μαϊάμι που δεκαετίες τώρα έχει έτοιμες τις βαλίτσες να στήσει και πάλι το μαγαζί εκμετάλλευσης και να την μετατρέψει σε Χαΐτη.  Φανταστείτε μόνο οτι ο γεωγραφικός ρόλος της Χαΐτης είναι το προλιμάνι αποθήκευσης και διανομής ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ κι έχει αυτά τα χάλια ενώ η Χαβάνα απέχει 45 μίλια απο Αμερικάνικο έδαφος.  Κάντε μια σύγκριση με ΕλΠάσο και Τιχουάνα και τις κοινωνικές συνθήκες εκεί!
Ο Κάστρο δεν είναι Παπαρήγα, πήραν χρόνια να δηλώσουν την Μαρξιστική ιδεολογία τους και πρώτο το ΚΚ-ΗΠΑ το καταδίκασε σαν εθνικιστικό απελευθερωτικό κίνημα κι όχι ταξική επανάσταση, που βέβαια ανακάλεσαν αργότερα υπο την κηδεμονία του ΚΚ-ΕΣΣΔ.  Πολλά δε κινήματα του τρίτου κόσμου λουζόντουσταν αυτή τη κριτική απο τα ΚΚδια γιατί είναι δύσκολο να μετατρέψεις την αποικιοκρατία σε ταξική συνείδηση.  Αναγκαστικά εθνικιστικό χαρακτήρα θα πάρει η πάλη, όπως στη Ν.Αφρική!

από Αλλήθωρος 25/05/2010 12:07 μμ.


Ο άνθρωπος έγραψε μια ανάλυση με επιστημονικούς όρους στηριζόμενος στον Μάρξ και του απαντάνε κάποιοι από πάνω με θεωρίες ότι να ναι μόνο για χαρτορίχτρες δεν λένε.

Αυτό που έγινε με τα καθεστώτα τα ανατολικά τελείωσε, καρτέρευσαν παταγωδώς, μόνο ο Περισσός λέει ότι είχαν κομμουνισμό , ξεκολλάτε, μην βγάζετε αντικομουνισμό. Τι δουλειά έχει αυτό το κείμενο και ο συντάκτης του να απολογείται για την Καμπότζη την Βόρεια Κορέα, την Κούβα( μικροαστικός ριζοσπαστικός εθνικισμός) και οτιδήποτε άλλο.

Υπάρχει και η λύση που υπονοούν αρκετοί εδώ μέσα ( και δεν λέω για τους αναρχικούς). Μια χαρά είμαστε με τον καπιταλισμό, ας κάνουμε καμιά εξεγερσούλα , μέχρι εκεί, όχι και να τον αλλάξουμε, ακόμα έχουμε τιβί, γήπεδο, μπάρ, καφέ, αυτοκινητάκι. Σε καναδυό χρονάκια, που θα έχει έρθει και εδώ η απόλυτη φτώχεια τα λέμε.

από @ 25/05/2010 1:38 μμ.


Ο Μαρξ και οι προφήτες του σοσιαλισμού - κομμουνισμού , είχαν προβλέψει την "πείνα" πριν 200 χρόνια. Έκτοτε έρχεται μαζί με την πτώση του καπιταλισμού σε 1-2 χρόνια. Βλέπε και τα e-mail Μαρξ - Ενγκελς - Λένιν. 

από αριστερούλης 25/05/2010 5:53 μμ.


γιατί ο ΠΓ γράφει "επιστημονικά" (άρα προφανώς κάποιοι άλλοι "μη επιστημονικά"); Είναι επιστημονικός ο μαρξισμός; Είναι επιστήμη; Είναι αδιασάλεφτα πορίσματα αυτά που μας λέει;

Άλλοι "επιστήμονες" δεν υπάρχουν; (πέρα από τους ολυμπιακούς;)

από ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΑΡΑΣ 25/05/2010 10:34 μμ.


Πανε καλα εδω μεσα ορισμενοι?Κομμουνισμος σημαινει ακρατικη-αταξικη κοινωνια χωρις εκμεταλλευση και καταπιεση!Οχι αυτα τα σαπια κρατικοκαπιταλιστικα καθεστωτα του (αν)"υπαρκτου σοσιαλισμου"!!!Και προφανως ολοι οι αναρχικοι ειναι κομμουνιστες(το αντιστροφο δεν ισχυει),αλλιως δεν ειναι αναρχικοι.Να κατσουν να διαβασουν βιβλια(ολων των αντικαπιταλιστικων ρευματων) και να μην αναπαραγουν την πιο σαπια αστικη επιχειρηματολογια.
ΚΟΜΜΟΥΝΑ ΣΙΚΑΓΟ ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ

...

από ... 28/05/2010 3:46 μμ.


Στον από πάνω που ρωτάει: «Είναι επιστημονικός ο μαρξισμός; Είναι επιστήμη;»

Ναι φυσικά και είναι επιστήμη! Ο μαρξισμός λέγετε και αλλιώς «επιστημονικός σοσιαλισμός». Αν δεν έχεις διαβάσει...μια «απλή» ανάγνωση σε κάποιο από τα έργα του Καρλ Μαρξ θα σε πείσει. Προσοχή! ΜΑΡΞ! Όχι «Ριζοσπάστη», «Πριν», «Κόντρα» , ή κάποια προκήρυξη οποιασδήποτε αριστερής οργάνωσης ή κουβεντούλα με έναν αριστερό γνωστό σου! ΜΑΡΞ!

 

Επίσης σας παρακαλώ κάντε τον κόπο να διαβάσετε το «κράτος και επανάσταση» του Λένιν. Μετα εκπλήξεως θα διαπιστώσετε ότι ο κομμουνισμός δεν δέχεται το κράτος και αποσκοπεί στην καταστροφή του, φτάνοντας στην αταξική κοινωνία...δηλαδή την αναρχία. Η διαφορά κομμουνισμού και αναρχίας είναι ότι, ο αναρχισμός λεει ότι μετά την επανάσταση θα φτάσουμε απευθείας στη διάλυση του κράτους και την αταξική κοινωνία, ενώ ο κομμουνισμός ότι χρειάζεται μια μεγάλη και χρονοβόρα διαδικασία για την επίτευξη αυτού του στόχου (δικτατορία του προλεταριάτου, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, τελικό στάδιο κομμουνισμού...δλδ αναρχία).

 

Διαβάζω κάποια σχόλια και τραβάω τα μαλλιά μου ρε παιδιά. Έλεος! Αναπαράγετε επιχειρήματα καφενείου που έχετε ακούσει από τους μπαρμπάδες σας μου φαίνεται! Δεν το παίζω πανεπιστήμονας ... και δεν είμαι, αλλά διάολε! Όταν ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα στο κίνημα, με απασχόλησε πολύ το ζήτημα «κομμουνισμός ή αναρχία». Τι έκανα? Το πιο λογικό! Διάβασα τα βασικά βιβλία των θεωρητικών και των δύο ρευμάτων (Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Μπακούνιν, Κροπότκιν, Προυντόν).

 

Κομμουνισμός δεν είναι ΚΚΕ και αναρχία δεν είναι πετάω πέτρες και κάνω καταλήψεις. Πέτρες μπορούν να πετάξουν και οι κομμουνιστές...δεν τους το απαγορεύει η ιδεολογία τους. Ίσα ισα!

 

Και για να τελειώνουμε με αυτό το «ζήτημα»...κομμουνισμός δεν υπήρξε ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ! Ούτε στην ΕΣΣΔ, ούτε στην Κίνα, ούτε στην Κούβα, ούτε πουθενά! Εκτρώματα ήταν και έχουν περάσει στην ιστορία..

 

 

Συντροφικά και καλοπροαίρετα.


 Παράδειγμα "σταδιακής αποσύνθεσης" του κράτους αποτέλεσε για τους Μαρξ - Έγγελς - Λενιν ο ένας μήνας της κομμούνας του Παρισιού του 1871. Διαβάστε τους κλασσικούς του Μαρξισμού. Ειδικά το "Κριτική στο πρόγραμμα της Γκότα" του ΜαρξΤο Αντι-Ντυριγκ του Έγγελς(διαβάζετε από όποιο κεφάλαιο θέλετε) και το "Κράτος & Επανάσταση" του Λένιν, θα εκπλήξουν ευχάριστα αρκετούς αναρχικούς. 

από αντιιδεολόγος 28/05/2010 7 μμ.


που φοβούνται ή περιφρονούν να διαβάσουν Μάρξ ή Λένιν ή ακόμα και Μάο και Τρότσκι.Λες και θα χάσουν το πάσο τους στη Villa Amalias(αν και στην βιβλιοθήκη τους έχουν Μάρξ αν θυμάμαι καλά) ή δεν έχει τίποτα να τους πεί και μια διαφορετική σκέψη.Μονόχνοτοι ξερόλες με ύφος αυθεντίας-και ας υποτίθεται τις αντιπαλεύουν. Απο την άλλη βέβαια,υπάρχει και ο φόβος και το μούδιασμα των μαρξιστών όταν βλέπουν τις τακτικές των αναρχικών να αποδίδουν πολλαπλάσια απο τις δικές τους.Πράγμα εξίσου διασκεδαστικό. Αν αφήσουμε τους διαχωρισμούς που μόνο την εξουσία βολεύουν.Αντί για τσακωμούς ας δούμε πως αυτά τα δύο κομμάτια θα αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο.Ξεκολάτε απο τα μαγαζάκια σας,κόμματα ή ομάδες...

από !! 29/05/2010 3:37 μμ.


Και εσύ έχεις πλάκα. Όλοι μαζί να κάνουμε "μπούγιο";  Xωρίς κοινά αιτήματα;  Χωρίς ταξική ενότητα; Χωρίς ταξικές συμμαχίες και με ποιούς;

Το "Κράτος και Επανάσταση" του Βλαντιμήρ Ουλιάνωφ(Λένιν) σε pdf

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1080796

(..Όπως έγραφε ο Λένιν:

«.."Το κράτος - λέει ο Ένγκελς, βγάζοντας τα συμπεράσματα από την ιστορική του ανάλυση - δεν είναι καθόλου μια δύναμη που επιβλήθηκε στην κοινωνία απ' έξω. Το κράτος δεν είναι επίσης «η πραγματικότητα της ηθικής ιδέας», «η εικόνα και η πραγματικότητα του λογικού», όπως ισχυρίζεται ο Χέγκελ. Το κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας σε ορισμένη βαθμίδα εξέλιξης. Το κράτος είναι η ομολογία ότι η κοινωνία αυτή μπερδεύτηκε σε μιαν άλυτη αντίφαση με τον εαυτό της, διασπάστηκε σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις, που δεν έχει τή δύναμη να τις εξορκίσει. Και για να μη φθείρουν τον εαυτό τους και την κοινωνία σ' έναν άκαρπο αγώνα αυτές οι αντιθέσεις, οι τάξεις με τ' αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα, έγινε αναγκαία μια δύναμη, που φαινομενικά στέκει πάνω από την κοινωνία, για να μετριάζει τή σύγκρουση, για να την κρατάει μέσα στα όρια της «τάξεως». Κι η δύναμη αυτή, που προήλθε από την κοινωνία, μα πού βάζει τον εαυτό της πάνω απ' αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνεται απ' αυτήν, είναι το κράτος».

Εδώ διατυπώνεται με απόλυτη σαφήνεια η βασική ιδέα του μαρξισμού στο ζήτημα του ιστορικού ρόλου και της σημασίας του κράτους. Το κράτος είναι προϊόν και εκδήλωση του ασυμφιλίωτου των ταξικών αντιθέσεων. Το κράτος εμφανίζεται εκεί, τότε και καθόσον, όπου, όταν και εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις δεν μπορούν αντικειμενικά να συμφιλιωθούν. Και αντίστροφα : η ύπαρξη του κράτους αποδείχνει ότι οι ταξικές αντιθέσεις είναι ασυμφιλίωτες. Ακριβώς απ' αυτό το σπουδαιότατο και θεμελιακό σημείο αρχίζει η διαστρέβλωση του μαρξισμού, που ακολουθεί δυο βασικές γραμμές.

Από τη μια μεριά, οι αστοί και προπάντων οι μικροαστοί ιδεολόγοι -αναγκασμένοι κάτω από την πίεση των αδιαφιλονίκητων ιστορικών γεγονότων ν' αναγνωρίσουν ότι το κράτος υπάρχει μόνο εκεί που υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις και ταξική πάλη- "διορθώνουν" τον Μαρξ με τρόπο που βγαίνει πως το κρά¬τος είναι όργανο συμφιλίωσης των τάξεων. Κατά τον Μαρξ, το κράτος δε θα μπορούσε ούτε να εμφανιστεί, ούτε να διατηρηθεί, αν ήταν δυνατή μια συμφιλίωση των τάξεων. Σύμφωνα με τους μικροαστούς και φιλισταίους καθηγητές και δημοσιολόγους, - που κάθε τόσο επικαλούνται καλόβουλα τον Μαρξ - βγαίνει πως το κράτος ίσα-ίσα συμφιλιώνει τις τάξεις. Κατά τον Μαρξ, το κράτος είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσηs μιας τάξης από μιαν άλλη, είναι η δημιουργία της "τάξεως" εκείνης, που νομιμοποιεί και στερεώνει αυτή την καταπίεση, μετριάζοντας τη σύγκρουση των τάξεων. Κατά τη γνώμη των μικροαστών πολιτικών, τάξη είναι ακριβώς η συμφιλίωση των τάξεων κι όχι η καταπίεση της μιας τάξης από μιαν άλλη, γι' αυτούς μετριασμός της σύγκρουσης σημαίνει συμφιλίωση κι όχι αφαίρεση από τις καταπιεζόμενες τάξεις ορισμένων μέσων και τρόπων πάλης για την ανατροπή των καταπιεστών...»  )  

(Κράτος και Επανάσταση).

Διαβάστε και κανένα επίκαιρο βιβλίο αντί να νομίζετε ότι τα ξέρετε όλα. Και μετά αφού κάνετε κριτική ας τα απορρίψετε.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License