Χρυσοχοϊδης: "Δεν έχει σημασία αν είναι ιδεολόγοι αναρχικοί ή φανατικοί χούλιγκανς...

"Δεν έχει σημασία αν είναι ιδεολόγοι αναρχικοί ή φανατικοί χούλιγκανς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Η συμπεριφορά τους έχει τον ίδιο κοινό παρονομαστή, τον απολίτικο τραμπουκισμό με στόχο την εκτόνωση."

Ο Μ. Χρυσοχοϊδης πιστέυει πως ο κόσμος είναι πραγματικά ηλίθιος, οπότε με δυο τρία τρικ, δηλαδή αλλάγή ονόματος του υπουργείου και δήλωση πως έχει φίλους αντιεξουσιαστές, έχει καθαρίσει το στίγμα του καθάρματος που είναι επικεφαλής αυτών που προστατεύουν ένα σάπιο και χρεωκοπημένο σύστημα που στρέφεται εκ φύσεως ενάντια στο κύριο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης... την ελευθερία.

Λίγες μέρες πριν δήλωνε δημόσια στα ΜΜΕ:

«Όποιος αστυνομικός τολμήσει και ακουμπήσει παράνομα πολίτη και λαθρομετανάστη θα αποβληθεί από το Αστυνομικό Σώμα με συνοπτικές διαδικασίες και με δική μου πρωτοβουλία»


«Στο Πυροσβεστικό Σώμα έχει διαταραχθεί η τάξη στο όνομα του κομματισμού. Στην Αστυνομία είναι λίγο πιο καλή η κατάσταση. Η πατρίδα και οι πολίτες προηγούνται. Θα δημιουργήσουμε και πάλι Πυροσβεστικό και Αστυνομία στην υπηρεσία του πολίτη. Αλλά μια Αστυνομία δημοκρατική και φιλική. Όποιος αστυνομικός ακουμπήσει πολίτη παρανόμως, όποιος αστυνομικός παραβιάσει το Σύνταγμα θα φεύγει αμέσως με δική μου εντολή. Έχω φίλους αντιεξουσιαστές και αναρχικούς. Δεν ενοχοποιούμε ούτε χώρους, ούτε ιδέες. Είμαστε απέναντι σε φαινόμενα βανδαλισμών και χουλιγκανισμού. Σας λέω, λοιπόν, ότι θα παταχθεί άμεσα και η αστυνομική βία και ο χουλιγκανισμός. Είναι αδιανόητο αστυνομικός να συνεργάζεται με χρυσαυγίτες τους οποίους ο Άρειος Πάγος θα έπρεπε να είχε θέσει εκτός νομικού πλαισίου».

«Η ανομία γεννά κοινωνική αδικία. Γεννά εγκληματικότητα. Η Αστυνομία δεν θα κάνει γιουρούσια και επιχειρήσεις σκούπα. Από τη δεύτερη ημέρα του επόμενου έτους ο αστυνομικός της γειτονιάς θα είναι παρών και ταυτόχρονα τότε θα λειτουργήσει και ο θεσμός της πεζής περιπολίας. Η αστυνομία θα είναι διαρκώς παρούσα σε κάθε γειτονιά, που είναι άντρο ανομίας. Δεν είναι ανεκτό να γίνονται γειτονιές ορμητήρια εγκληματικότητας. Θα μπορούν να κυκλοφορούν παντού γυναίκες και παιδιά άφοβα».

[πηγή: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathbreak_1_09/10/2009_301454 ]

Τάδε έφη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης... αλλά στο κείμενο που ακολουθεί, το οποίο είναι στην προσωπική του ιστοσελίδα και βρίσκεται στην κατηγορία "Οι θέσεις μου" - "Δημόσια Ασφάλεια, Τρομοκρατία και Εγκληματικότητα", εμφανίζει το πραγματικό του πρόσωπο... απολαύστε τον:

Γνωστοί Άγνωστοι: Κοινωνικό Πρόβλημα όχι Αστυνομικό Ζήτημα

Είναι το μόνιμο πρόβλημα της πρωτεύουσας. Πολύ συχνά γίνονται πρόβλημα όλων ανεξαιρέτως των ελληνικών πόλεων. Σπάζουν βιτρίνες εμπορικών καταστημάτων, καίνε αυτοκίνητα αθώων πολιτών, δημιουργούν επεισόδια στις διαδηλώσεις καταπνίγοντας τις φωνές εκείνων που μάχονται για περισσότερη ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Πρόσφατα κατέρριψαν ακόμα ένα ρεκόρ προκαλώντας βανδαλισμούς σ’ ένα ολόκληρο πλοίο και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του πληρώματος.

Δεν έχει σημασία αν είναι ιδεολόγοι αναρχικοί ή φανατικοί χούλιγκανς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Η συμπεριφορά τους έχει τον ίδιο κοινό παρονομαστή, τον απολίτικο τραμπουκισμό με στόχο την εκτόνωση.

Τους θεωρούμε «άγνωστους» είναι όμως πάρα πολύ γνωστοί σε όλους μας. Είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας, αλλά και γόνοι πλούσιων οικογενειών, συμφοιτητές των παιδιών μας στο πανεπιστήμιο, γνωστοί μας από τον ποδοσφαιρικό σύνδεσμο και το γήπεδο.

Οι πασίγνωστοι «άγνωστοι» και η δράση τους είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα της σύγχρονης Ελλάδας. Πηγάζει από εμάς τους ίδιους και τη νοοτροπία μας. Δεν οφείλεται στην ανεπάρκεια μιας αστυνομίας που δεν δρα, ως είθισται να θεωρείται από αναλυτές και πάσης φύσεως δημοσιολόγους.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω τι εννοώ, περιγράφοντας με απλό τρόπο τις αντιδράσεις και τις αντιφάσεις που έχουμε ως κοινωνία πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Όταν γίνονται βανδαλισμοί όπως στην περίπτωση της επετείου του Πολυτεχνείου, της πορείας του 4ου Κοινωνικού Φόρουμ, ή του «Ιεράπετρα», καταγγέλλουμε όλοι τους «τραμπούκους» που τα έκαναν «μπάχαλο» και ζητάμε τις κεφαλές τους επί πίνακι.

Ζητάμε δηλαδή να εφαρμοστεί ο νόμος και να τιμωρηθούν οι ταραξίες ως δράστες του κοινού εγκλήματος. Πολύ λογικά λοιπόν όταν δεν γίνονται συλλήψεις ή όταν εμφανίζονται ανεπάρκειες της αστυνομίας κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής ή στο σημαντικό έργο της εξιχνίασης, αποδίδουμε στα όργανα της τάξης το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί.

Εδώ όμως τελειώνει η ευθύνη της αστυνομίας και αρχίζει η ευθύνη όλων των υπολοίπων συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών. Είναι η ευθύνη της πλήρους αποτροπής ή έστω του σημαντικού περιορισμού του φαινομένου.

Όμως εκεί ακριβώς είναι που εντοπίζεται το έλλειμμα υπευθυνότητας που μας διακατέχει ως κοινωνία. Εκεί είναι που αρχίζουν οι αντιφάσεις, εγκαταλείπονται οι δεσμεύσεις και χαμηλώνουν οι ρητορικές εξάρσεις και οι εκ του ασφαλούς αναλύσεις.

Η εμπειρία μου από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης όλα αυτά τα χρόνια μου δίδαξε αρκετά μαθήματα γύρω από τη στάση που επιδεικνύουμε στο ζήτημα και μου επέτρεψε να δω καθαρά την υποκρισία που μας διακρίνει.

Όταν λοιπόν γίνονται συλλήψεις και προσαγωγές, όπως και γίνονται στις περισσότερες περιπτώσεις, τότε οι «τραμπούκοι» και οι ταραξίες γίνονται «παιδιά» που δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τότε αρχίζουν οι πιέσεις από τις οικογένειές τους για να δείξει η πολιτεία την επιείκειά της.

Τότε τα παιδιά τα υποστηρίζουν διάφοροι «προοδευτικοί» φορείς, κανάλια και προσωπικότητες της δημοκρατίας. Τότε η τάδε ιστορική ομάδα του ποδοσφαίρου δεν μπορεί να ανέχεται την προσβολή «του λαού της» από το κράτος. Τότε η πολιτεία είναι ο «φασίστας» που περιστέλλει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δυστυχώς η κοινωνία μας είναι κοινωνία παραβατικότητας και συνενοχής σε μια σειρά από ζητήματα και όχι μόνο στο θέμα των γνωστών αγνώστων.

Το πρόβλημα είναι απλό. Πηγάζει από τη νοοτροπία μας και ενδημεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οργάνωσης: μέσα στην οικογένεια που προστατεύει και ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές, μέσα σε ποδοσφαιρικές ομάδες-επιχειρήσεις που υποθάλπουν ταραχοποιούς και οικοδομούν προσωπικούς στρατούς για ίδιον όφελος, μέσα στα Μέσα που κράζουν ή μυθοποιούν ανάλογα με την περίσταση, στα κόμματα που επιθυμούν να εκμεταλλεύονται τις εξάρσεις συναισθηματισμού, να χαϊδεύουν αυτιά και μετά να ξεχνούν. Μ’ αυτή την κατάσταση όλοι βολεύονται.

Και όντας σ’ αυτή την κατάσταση, παραβλέπουμε το κόστος αυτής της ιδιότυπης ανοχής που επιδεικνύουμε –χρόνια τώρα- στο φαινόμενο των γνωστών αγνώστων. Κόστος, τόσο σε όρους υλικών ζημιών όσο και σε όρους γελοιοποίησης των κοινωνικών αγώνων, αλλά και καθυστέρησης του επαγγελματικού αθλητισμού στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη.

Τι θα μπορούσε να γίνει λοιπόν; Να αναδείξουμε αυτό το κόστος που είναι ένα αφανές έλλειμμα για τη χώρα. Το μήνυμα μιας τέτοιας πολιτικής και κοινωνικής εκστρατείας είναι απλό: αντιμετώπιση ΤΩΡΑ.

Χρειάζεται μια μεγάλη κοινωνική εκστρατεία απαξίωσης και καταδίκης αυτού του φαινομένου, στην οποία θα συμμετέχουν όλοι, ο καθένας με διακριτούς και σαφείς ρόλους. Όχι μόνο η αστυνομία. Η καταπολέμηση του φαινομένου είναι μια μάχη για γερά στομάχια η οποία χρειάζεται συστράτευση, επιμονή και υπομονή, αλλά και μνήμη.

[πηγή: http://www.chrisochoidis.gr/2006/05/16/gnostoi-agnostoi-koinoniko-problima-oxi-astynomiko-zitima ]


Ο κύριος Χρυσοχοϊδης προτείνει το αίμα ως προοπτική.

Εμείς προτείνουμε τη ζωή, που όσο δύσκολη κι αν είναι, αξίζει τον κόπο.


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License