GENOVA LIBERA

Kείμενο που διακινήθηκε σε μορφή προκήρυξης τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη στην Αθήνα και κατόπιν δημοσιεύτηκε στην μπροσούρα GENOVA LIBERA

GENOVA LIBERA

Ο εξεγερτικός αγώνας ενάντια στην παγκόσμια κυριαρχία και τη ρεφορμιστική διεθνή

Σε μια εποχή που το σύστημα βρίσκεται σε πλήρη επίθεση με αιχμή την παγκοσμιοποίησή του, η Γένοβα αντανακλά μια πρωτοβουλία των εξεγερμένων στην κλιμάκωση της σύγκρουσης. Kαθόρισαν οι ίδιοι το επίπεδό της, γιατί δεν παραδόθηκαν στα διλήμματα του κράτους περί συμμόρφωσης ή εξουδετέρωσής τους, όπως τοποθετούνταν απροκάλυπτα μετά το Γκέτεμποργκ, αλλά ούτε στην κατεύθυνση του εκφυλισμού σε συνδιαλλαγή με τους θεσμούς που προπαγάνδιζε η καθεστωτική αριστερά.

Αντίθετα με τη -διάτρητη πλέον- λογική του ολοκληρωτικού ελέγχου, που θέλει το καθεστώς να παρουσιάζεται ως μοναδικός καταλύτης της ιστορίας, ικανό να αφομοιώνει ή να διαβρώνει ακόμα και την αμφισβήτησή του, η Γένοβα θέτει ξανά την προβληματική για την παγκοσμιοποίηση στο πραγματικό της πλαίσιο: Δεν αφορά αποκλειστικά έναν μονόδρομο που διαμορφώνουν οι κυρίαρχοι, αλλά τη διαρκή και ανειρήνευτη πάλη ανάμεσα σ’ αυτούς και σε όσους αρνούνται να υποστούν τις συνέπειες της πολιτικής τους. Έτσι, η πολεμική δεν εστιάζει στη διαπραγμάτευση και τη βελτίωση των όρων με τους οποίους θα ολοκληρωθεί η παγκοσμιοποίηση των αγορών και του κοινωνικού ελέγχου, αλλά στους όρους που θέτουν οι εξεγερμένοι: την παγκοσμιοποίηση της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, της αταξικής και ακρατικής κοινωνίας.

Σ’ ένα μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο της παγκοσμιοποίησης δεν φωτίζεται από τις αναλύσεις των απολογητών της, αλλά από τα οδοφράγματα στο Σηάτλ και την Πράγα, στην Αργεντινή και τη Βολιβία, το Κεμπέκ, το Γκέτεμποργκ και τη Γένοβα... Η ιστορία δεν έχει τελειώσει, όσο δεν ταυτίζεται νομοτελειακά με τη βούληση των αφεντικών, αλλά χαράζεται από τον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο εναντίον τους.

Η επίθεση που εξαπέλυσαν οι εξεγερμένοι στους φρουρούς των πλανητικών αφεντικών και σε μια πόλη αποικιοποιημένη από τις δομές του καπιταλισμού και της κρατικής εξουσίας, πυρπόλησε κάθε πρόσχημα κοινωνικής συναίνεσης στα σχέδιά τους. Συνέτριψε κάθε εικονική πραγματικότητα περί δημοκρατίας και δικαιοσύνης που επικαλούνται οι κυρίαρχοι για τη νομιμοποίηση της δολοφονικής τους υπόστασης. Κατέστρεψε το ψεύτικο οικοδόμημα της κοινωνικής ειρήνης που προπαγανδίζουν για να συγκαλύπτουν το φασισμό τους και αποκάλυψε την οργή ενάντια στην άγρια εκμετάλλευση και καταπίεση που συντελείται σε όλη τη γη. Το κράτος απάντησε με την επίδειξη του πραγματικού του προσώπου, της ωμής βίας και της καταστολής. Στα οδοφράγματα της Γένοβας δολοφόνησαν τον Κάρλο Τζουλιάνι. Δολοφόνησαν γιατί δεν κατάφεραν να επιβάλουν τους όρους τους, που θέλουν μια κοινωνία στο ρόλο του θύματος να εγκαταλείπεται στα χέρια τους. Δολοφόνησαν για να εκβιάσουν την υποχώρηση στον καθημερινό “ασφαλή” θάνατο της υποταγής. Από τη μεριά μας, γνωρίζουμε πως στον αγώνα για ζωή και ελευθερία, διακυβεύεται πάντα και η ζωή και η ελευθερία. Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ να συγκαλύψουμε τη δολοφονική φύση του Κράτους και του Κεφάλαιου αλλά να αγωνιστούμε για την καταστροφή τους. Το ζήτημα δεν ήταν ποτέ πώς θα παραμείνουμε ακίνδυνοι για ένα καθεστώς που βασίζεται στο θάνατο. Ο Κάρλο Τζουλιάνι δολοφονήθηκε, αγωνιζόμενος ενάντια σ’ αυτούς που δολοφονούν καθημερινά είτε με τα όπλα της στρατιωτικής τους μηχανής είτε με τις συνθήκες της πείνας και της μόλυνσης που επιβάλλουν τα συμφέροντα του κέρδους. Και η απάντηση για τους νεκρούς δεν βρίσκεται στη ματαίωση του αγώνα μέσα στον οποίο δολοφονήθηκαν αλλά στη συνέχισή του. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να τιμάται η μνήμη τους.

Όπως είχαμε πει η Γένοβα δεν θα ήταν ένα νέο, ρεφορμιστικό και ειρηνιστικό Πόρτο Αλέγκρε... Μέσα από την κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, η Γένοβα σηματοδοτεί και την ήττα του ρεφορμισμού. Την αποτυχία των αντιλήψεων που επικαλούνται το "ανθρώπινο πρόσωπο" του καπιταλισμού και επιδιώκουν τη μεταρρύθμισή του. Ο ρεφορμισμός ηττήθηκε γιατί βρέθηκε μετέωρος ανάμεσα σ’ ένα σύστημα που δεν διαπραγματεύεται στην ουσία τίποτα, και ένα ριζοσπαστικό ρεύμα που δεν είναι διατεθειμένο να χειραγωγηθεί. Οι οργανώσεις της καθεστωτικής αριστεράς που συγκρότησαν το Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας και ανέλαβαν το σχεδιασμό των κινητοποιήσεων, βαρύνονται απέναντι στο κίνημα γιατί επιχείρησαν να το δεσμεύσουν σε συμφωνίες με τις κυβερνητικές και αστυνομικές αρχές, οι οποίες ευθύνονται για τη δολοφονία του Τζουλιάνι, τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια εκατοντάδων διαδηλωτών. Γιατί προσπάθησαν να προωθήσουν στο εσωτερικό του κινήματος το διαχωρισμό που υπαγορεύει το κράτος ανάμεσα σε “καλούς” και “κακούς” διαδηλωτές και να διευκολύνουν την απομόνωση και την καταστολή των ριζοσπαστών αγωνιστών. Βαρύνονται επίσης απέναντι στο καθεστώς γιατί απέτυχαν τραγικά σε όλα αυτά. Απέδειξαν πως όχι μόνο δεν έχουν την ηγεμονία του κινήματος αλλά πως μετά βίας αντιπροσωπεύουν τα ίδια τα μέλη τους και απέχουν πολύ από το να θεωρούνται φερέγγυοι συνομιλητές. Εξ’ άλλου η χρησιμότητά τους για το ίδιο το καθεστώς εξαντλείται στο να προσφέρουν μονομερείς εγγυήσεις νομιμότητας, όπως αυτές που ακούγονταν πριν τη Γένοβα, ότι “δεν θα πέσει ούτε μια πέτρα”, και ο ρόλος τους υπονομεύεται αυτόματα όταν επικρατούν συνθήκες κοινωνικού πολέμου. Στη Γένοβα περιθωριοποιήθηκαν από την αυτόνομη και ανεξέλεγκτη δυναμική της εξέγερσης. Γι αυτό και στη συνέχεια κατέφυγαν στη συνήθη προβοκατορολογία, δαιμονοποιώντας τους αγωνιστές του Μαύρου Μπλοκ και διαδίδοντας πως επρόκειτο για μπάτσους ή φασίστες. Αυτή η προπαγάνδα οφείλεται σε τρεις κυρίως λόγους. Ο πρώτος αφορά την δουλικότερη πλέον παροχή υπηρεσιών στις αρχές, για να αποκαταστήσουν το χαμένο κύρος τους. Ο δεύτερος έχει να κάνει με την επιβολή κάποιου είδους πειθαρχίας στα ίδια τα μέλη των οργανώσεών τους, τα οποία είχαν συμμετάσχει στα γεγονότα ή είχαν επηρεαστεί απ’ αυτά. Τέλος, για να υπονοήσουν πως δυναμικές πράξεις αγώνα δεν είναι εφικτές από απλούς ανθρώπους που αγωνίζονται αλλά μόνο από έμμισθους ρόμποκοπ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι αντιλήψεις που εκφράστηκαν, καταδικάζοντας την εξέγερση γιατί προκαλεί την καταστολή ή ακόμα χειρότερα γιατί δήθεν την εξυπηρετεί. Αν προεκτείνουμε αυτή την αντίληψη βέβαια δεν θα έπρεπε να κάνουμε τίποτα, καταλήγοντας πως η κοινωνική επανάσταση δεν είναι τελικά προς το συμφέρον της κοινωνίας αλλά του κράτους (!).

Στην πραγματικότητα πάντως, το διεθνές Μαύρο Μπλοκ, το οποίο σχημάτισαν αναρχικοί και αυτόνομοι, υπήρξε καταλυτικό για πολύ περισσότερους λόγους από τη μαχητικότητα και την αποφασιστικότητά του. H πιο ουσιαστική συμβολή του έγκειται στο γεγονός ότι ρευστοποίησε τα προκατασκευασμένα πλαίσια της κινητοποίησης, όπως προέκυπταν από τη συμφωνία του Κοινωνικού Φόρουμ και της αστυνομίας. Μ’ αυτό τον τρόπο προεξόφλησε από την αρχή την αποτυχία της χειραγώγησης και του ελέγχου και απελευθέρωσε μια ευρύτερη δυναμική. Το Μαύρο Μπλοκ ανέτρεψε πράγματι πολύ εύκολα το πρόγραμμα του περιορισμού σε “πολιτική ανυπακοή” και ειρηνική διαδήλωση, το οποίο δεν είχε κανένα λόγο να σεβαστεί, καθώς δεν προέκυπτε ούτε από την ιστορικότητα αυτών των κινητοποιήσεων ούτε από κάποια συλλογική διαδικασία, αλλά από την υποκατάστασή τους. Γι αυτό δεν απορρίφθηκε μόνο από τους αναρχικούς αλλά και από μεγάλο αριθμό διαδηλωτών που δεν είχαν καμία πρωτοβουλία στο σχεδιασμό του και το εγκατέλειψαν με την πρώτη ευκαιρία που δημιουργήθηκε. Έτσι είναι αναληθές ότι το Μπλοκ ευθύνεται αποκλειστικά για την έκταση των γεγονότων της Γένοβας, στα οποία συμμετείχε μαζί με χιλιάδες εξεγερμένους. Παρ’ όλα αυτά είναι το κομμάτι που πυροδότησε τις εξελίξεις γιατί αποτέλεσε τη μοναδική συνειδητή, συλλογική και όσο το δυνατόν οργανωμένη κίνηση, αποφασισμένη για την εξέγερση και με πρόθεση να την εξαπλώσει.

Αυτή η κίνηση θα περνούσε αναπόφευκτα πάνω από τα ερείπια του γραφειοκρατικού προγράμματος των “διοργανωτών”, καθώς ήταν ανταγωνιστική και όχι παράλληλη με το σκεπτικό τους. Επιλέχθηκε ουσιαστικά να ανατραπεί στο σύνολό του, και όχι να διεκδικηθεί κάποιος διαχωρισμένος χώρος σύγκρουσης στα περιθώρια που άφηνε. Κι αυτό γιατί το Μπλοκ δεν είχε καμία διάθεση να εκχωρήσει και να εξαντλήσει τη μαχητικότητα του μέσα σε ένα εχθρικό πλαίσιο, καθώς δεν αποτελεί το στρατιωτικό τμήμα μιας αλλότριας πολιτικής. Αντίθετα, είναι η έκφραση μιας συγκεκριμένης αντικρατικής, αντικαπιταλιστικής και αντιεθνικιστικής ανατρεπτικής οπτικής αγώνα, η οποία είναι συστατικό στοιχείο του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας και δεν υπήρχε κανένας λόγος να αγνοηθεί η επιρροή και η δυναμική της. Σ’ αυτά τα πλαίσια το Μπλοκ τοποθετήθηκε εχθρικά απέναντι στην κρατική καταστολή και τη χειραγώγηση, όχι όμως απέναντι στη βάση του κινήματος, ανεξάρτητα από τις μεθόδους που επιλέγει ο καθένας για να αντισταθεί. Μ’ αυτό τον τρόπο αναδείχθηκε πως η “εσωτερική” αντιπαράθεση δεν αφορά μια διαμάχη ανάμεσα στους “βίαιους” και τους “μη-βίαιους”, αλλά ανάμεσα σ’ αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην έννομη καθεστωτική βία, και σ’ αυτούς που επιλέγουν να συνομιλούν με βάση τους όρους που διαμορφώνει.

Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Μπλοκ, όπως προέκυψαν από τη σύνθεση των ανθρώπων που το αποτελούσαν, τις εμπειρίες αγώνα που έφεραν και μια συλλογική διαδικασία συζήτησης που δημιούργησαν, αφορούν τρία βασικά σημεία:

- Οι διαθέσεις του ήταν σαφείς και αδιαπραγμάτευτες απέναντι στη σύνοδο των αφεντικών, τους ένστολους φρουρούς τους και τα σύμβολα του πλούτου και της εξουσίας. Ήταν ένα κομμάτι αποφασισμένο να συγκρουστεί στους δρόμους μιας πόλης κατειλημμένης από το στρατό κατοχής των αφεντικών.

- Τα προτάγματά του ήταν διακριτά από το συνονθύλευμα των κομμάτων και των μη-κυβερνητικών οργανώσεων που αμφισβητούν το σημερινό μοντέλο εξουσίας, στο όνομα της επιστροφής ή της εγκαθίδρυσης ενός άλλου.

- Η δράση του ήταν παρεμβατική και όχι διαχωρισμένη σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια της διαδήλωσης. Το Μπλοκ επέλεξε να δράσει μέσα στις κινητοποιήσεις και στην ουσία διασκορπίστηκε μέσα σ’ αυτές. Προώθησε στο εσωτερικό των διαδηλώσεων το πέρασμα από τη διαμαρτυρία στην εξέγερση, κατέστησε έμπρακτη την κριτική για τα όρια και τις αναστολές του ευρύτερου κινήματος και λειτούργησε ώστε αυτά να ξεπεραστούν σε μεγάλο βαθμό. Τέλος, τα χαρακτηριστικά αυτά ήταν τα στοιχειώδη σε σχέση με τις επιθυμίες πολλών συντρόφων, αλλά και προϊόν αντιπαράθεσης διαφορετικών αντιλήψεων για τον τρόπο παρέμβασης των αναρχικών και την αλληλεπίδρασή τους με το ευρύτερο κίνημα. Έτσι, παρ’ όλη τη λάμψη των γεγονότων, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι καθορίστηκαν πολύ από τον αυτοσχεδιασμό, τον αυθορμητισμό και την ευχέρεια της κίνησης των αναρχικων μέσα σε καταστάσεις κοινωνικής αταξίας, ενώ θα μπορούσαμε να προσδοκούμε πολύ περισσότερα αποτελέσματα, κυρίως όσον αφορά την προοπτική του αγώνα, αν υπήρχε μια καλύτερα οργανωμένη παρουσία, τόσο σαν διαδικασία αυτόνομης πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης, όσο και στο πρακτικό επίπεδο της κίνησής μας.

Η Γένοβα έδειξε πως ένα σαρωτικό ρεύμα παγκόσμιας εξέγερσης δεν ανακόπτεται με την καταστολή και δεν ελέγχεται από το καθεστώς και τις αποχρώσεις του. Αντίθετα αναπτύσσεται συνεχώς όσο οξύνονται και βαθαίνουν οι συνθήκες της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, οι αιτίες που το γεννούν και το καθιστούν αναπόδραστη απειλή για τους κυρίαρχους. Αν στη Γένοβα διακυβευόταν η ενσωμάτωση ή η ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, η απάντηση στους δρόμους ήταν αρκετά ξεκάθαρη. Από ΄κει και πέρα, εναπόκειται στους ίδιους τους φορείς την αντιεξουσιαστικής και ανατρεπτικής αντίληψης αγώνα, να εμβαθύνουν το λόγο τους, να διευρύνουν την κοινωνική τους παρέμβαση και να αναπτύξουν συνθήκες και δομές αυτοοργάνωσης, ανταγωνιστικές προς τη διαμεσολάβηση και απαλλαγμένες από τo συνήθη αυτοπεριορισμό των αντιεξουσιαστικών κύκλων στην ανακλαστικότητα, την ευκαιριακότητα και την αποσπασματικότητα...

Μπροστά σε έναν εχθρό που οργανώνεται για την εγκληματοποίηση και την εξουδετέρωση της αντίστασης, είναι στα χέρια των ίδιων των εξεγερμένων να δημιουργούν διαρκείς συνθήκες επικοινωνίας, συντονισμού και διεθνιστικής αλληλεγγύης, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν την κλιμάκωση της καταστολής και να προωθούν την κλιμάκωση του αγώνα. Σε μια εποχή που η Νέα Τάξη Πραγμάτων πλήττεται από πολλές πλευρές και εξοπλίζεται θέλοντας να συμπαρασύρει την κοινωνία στη δίνη της ανασφάλειάς της, είναι στο χέρι μας να συνεχίσουμε να καταδεικνύουμε τον πραγματικό αντίπαλο στο πρόσωπό της και να απονομιμοποιούμε τα επιχειρήματα που θέλουν τους καταπιεσμένους να συντάσσονται με τα αφεντικά τους. Είναι στο χέρι μας να μεταφέρουμε τη μάχη της Γένοβας σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους χώρους και τους χρόνους που επεμβαίνει η κυριαρχία, με τα πολιτικά, τα στρατιωτικά, τα οικονομικά και τα ιδεολογικά της όπλα. Μέχρι την επόμενη φορά που θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια ανάλογη διεθνή συνάντηση, ο αγώνας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση συνεχίζεται σε όλα τα μέτωπα που αυτή εκδηλώνεται: Από τη δικτατορία της αγοράς και του ελέγχου μέχρι τη σημερινή στρατιωτικοποιημένη επιβολή της με τον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας"...

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Ενάντια στην παγκόσμια δικτατορία του Κράτους και του Κεφάλαιου

εξεγερμένοι προλετάριοι

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License