CHAVEZ:δόγμα λαικισμού χωρίς μάζες

Η ανακοινωθήσα πτώση του Chavez ή η ουτοπία του καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο.

Ούτε ο Simón Bolivar, ούτε ο Fidel Castro,ούτο πολύ λιγότερο ένας Salvador Allende.Παρομοιάστηκε (ΣτΜ η πτώση του Chávez) με την γκρίζα έντρομη φυγή του Perón το 1955 στην Παραγουάη χωρίς να δώσει μάχη. Η πτώση του Hugo Chávez Frias ήταν πολύ κακό για το τίποτα. Προέκυψε από το “ Caracazo” του 1989,στις 17 του Οκτώβρη, αιμοσταγής και οι ενέργειές του είναι πολύ γνωστές στην αργεντίνικη ιστορία. Από την εκλογή του το 1998,ο αλεξιπτωτιστής Chávez ποτέ δεν ήταν λαικός για τη «Νέα Τάξη» της Βενεζουέλας, ούτε για το «Κεφάλαιο-Κοινοβουλευτισμό»,ούτε για τους σωματειακούς πολιτικούς,ούτε για τους γραφειοκράτες της κυριότερης συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας. Λιγότερο για τη Τεξανή Αυτοκρατορία του Bush Jr. Μέχρι πριν από λίγο η Ουάσιγκτον κρατούσε μια στάση «αναμονής» για να αξιολογήσει πώς η ρητορική του για τη Βολιβιανή επανάσταση, της εθνικής κυριαρχίας ενάντια στο «βάρβαρο» φιλελευθερισμό θα εξελιχθεί στην πράξη. Και (ΣτΜ o Chávez) δεν απογοήτευσε : μέσω νέων μεταρρυθμιστικών νόμων για τη γή,την εκπαίδευση και για τα ηγεμονικά προνόμια του πετρελαίου που ταιριάζουν στην περίπτωση,όπως επίσης με την αδιάλλακτη κριτική του ενάντια στον ελεύθερο τύπο. Η διοίκηση του Bush προσβλήθηκε όταν ο Chávez καταδίκασε τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ως «μία τρομοκρατική μάχη ενάντια στην τρομοκρατία». Κατ’αρχήν, η κρίση(ΣτΜ στη Βενεζουέλα) είναι προιόν της εξέλιξης της πάλης των τάξεων και της αναπόφευκτης πόλωσης στην οποία οδηγείται η Λατινική Αμερική με οποιοδήποτε πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού. Επιπλέον, εισάγεται μια μεσοαστική φόρμα γεμάτη νεωτερισμούς : το περιορισμένο χτύπημα. Η αποσταθεροποίηση και η οργάνωση αντεπανάστασης μέσω των ιδιωτικών μέσων πληροφόρησης. Ακόμα χωρίς κόμματα, ακόμα χωρίς στρατό παρά μόνο πληροφοριακά multimedia. Στην ήπειρο όπου τοποθετήθηκε η αυτοκρατορική εξουσία των Η.Ε., οι μεταρρυθμίσεις πνίγηκαν στο αίμα των αντεπαναστατικών εξελίξεων. Και ο Chávez είχε αποπειραθεί μια μεταρρύθμιση με θεμελιώδη σημασία : να δώσει ένα αίσθημα αξιοπρέπειας και αυτονομίας στις λαικές τάξεις και ομάδες. Αρκεί να δούμε ότι ο Chávez είναι μιγάς και αυτό εξηγεί την ισχυρή προσκόλληση του στους πιο φτωχούς και απόβλητους τομείς της κοινωνίας καθώς και το μίσος που προξενεί η φιγούρα του στους πλουσίους και τη «Νέα Τάξη». Τα δύο κυριότερα πολιτικά κόμματα, Acción Democrática (Δημοκρατική Πράξη) και το COPEL(το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα ) έχουν δυσφημιστεί μετά από 40 χρόνια διαφθοράς και πατροναρισμένης πολιτικής. Ο Chávez κέρδισε συντριπτικά τις εκλογές του 1998 γιατί βασίστηκε σε μια λαική καμπάνια που ήταν σε αντίθεση με τη διαφθορά αυτών των κομμάτων. Στις 6 του Μάρτη τα δύο αυτά κόμματα, μαζί με την Συνομοσπονδία των Εργατών Βενεζουέλας(Confederación de Trabajadores Venezolanos) δούλεψαν μαζί με τα μεγάλα ιδιωτικά καλά πληροφορημένα μέσα, τα αφεντικά του εμπορικού επιμελητηρίου(Fedecamaras) και την καθολική εκκλησία για να καταστρώσουν ένα ασαφές πρόγραμμα(«Βάσεις για ένα Δημοκρατικό Σύμφωνο») μετά την αντικατάσταση του Chávez. Μέχρι το Νοέμβρη, οι εχθροί του Chávez έγιναν λαίλαπα φωνάζοντας και διαλαλώντας την αντίθεση τους δημόσια. Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιησει συνολικά 735 πορείες κατά του Chávez καλά οργανωμένες που έχουν ανακοινωθεί από τα μέσα, τα οποία στην πραγματικότητα είναι πολιτικά κόμματα.Οι ηγετικές εταιρείες συγκάλεσαν μια «εργοδοτική παυση εργασίας» για να διαμαρτηρηθούν για τους 49 νέους νόμους του Chávez ,στους οποίους περιλαμβάνονται ο νόμος για τη γή, μια αύξηση της τιμής στα κρατικά ηγεμονικά προνόμια του πετρελαίου της τάξης του 16,6%-30% και μια αύξηση των φόρων για ξένες πετρελαιικές σαν την Philips Petroleum και την Exxon-Mobil. Οι εταιρίες, οι επίσκοποι της εκκλησίας, οι επαγγελματίες της «Νέας Τάξης» και οι γραφειοκράτες της CTV πήραν μέρος σε μια πορεία στις 10 Δεκεμβρίου 2001. Την ίδια μέρα, χιλιάδες χωρικοί, κατά πλειοψηφία μιγάδες, από όλη την χώρα συγκεντρώθηκαν στο Καράκας για να γιορτάσουν την μεταρρύθμιση του νόμου για τη γη,ο οποίος ανακατανέμει τα τσιφλίκια ή τα χωράφια άνω των 5.000 εκταρίων. Ο Bush απαίτησε από την Βενεζουέλα να καταδικάσει «αναμφίβολα» την τρομοκρατία και να αποκηρύξει οποιαδήποτε χώρα ο Bush καθορίσει σα «τρομοκρατική». Στις 5 του Φεβρουαρίου ο Powell εξέφρασε την ανησυχία του για το πως ο Cháves αντιλαμβάνεται το «δημοκρατικό σύστημα». Την επόμενη μέρα ο διευθυντής της CIA, Tenet, προέβλεψε ότι η κατάσταση στην Βενεζουέλα χειροτερεύει ενώ η τιμή του πετρελαίου πέφτει και δήλωσε δυσαρεστημένος από την αύξηση της τιμής που επέβαλε ο Cháves. Το Φεβρουάριο, ο Συνταγματάρχης της Εναέριας Δύναμης, Soto και ο Αρχηγός της Εθνικής Ασφάλειας, Flores πραγματοποίησαν μια μικρή διαμαρτυρία με την οποία ζήτησαν από τον Chávez να παραιτηθεί. Διαδηλωτές υπέρ του Chávez έκαναν μια αντιδιαμαρτυρία μπροστά στο Palacio de Miraflores. Η εγχώρια αντίδραση «guera»,δηλαδή:της λευκής «Νέας Τάξης», και της εργοδοσίας ενάντια στον Chávez είχε ενταθεί αλλά δεν είναι όπως τα αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης τον παρουσιάζουν.Στις 13 Ιανουαρίου του 2002 ,η El Nacional παρουσίσε ένα ανώνυμο κείμενο με τον τίτλο «Στρατιωτικό μανιφέστο του Καράκας» που συμβούλευε τον Chávez να αλλάξει την οικονομική και πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ο Chávez αντιμετώπιζε μέχρι πριν από ένα χρόνο μια εγχώρια πολιτική κρίση για μια ακόμη φορά από τις εμπλεκόμενες δυνάμεις του παγκόσμιου εμπορίου και του «βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού». Το FMI (ΣτΜ Fondo Monetario International=Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ΔΝΤ) είχε εκφράσει δημόσια ότι θα υποστήριζε οικονομικά ένα καθεστώς περισσότερο υπάκουο και «δημοκρατικό» στη Βενεζουέλα. Μέχρι τότε, δεν ενδιέφερε τα ΗΕ η «δημοκρατία» τόσο όσο η σταθερότητα των αμερικανικών επενδύσεων στην εταιρία πετρελαίου της πολιτείας της Βενεζουέλας(Petróleos de Venezuela PDVSA). Η Βενεζουέλα είναι ο τρίτος μεγάλος εξαγωγέας πετρελαίου στις ΗΠΑ , και αν εξαιρέσουμε την Απω Ανατολή, ο πιο μεγάλος. Οι νέοι νόμοι (ΣτΜ που δημιούργησε ο Chávez) μειώνουν αισθητά τα κέρδη που αποκομίζουν τα φιλαράκια του Μπούς. Από αυτή την άποψη, η πρώιμη αντίδραση του Chávez στο Σχέδιο Κολομβία και η στρατιωτικοποίηση της σύρραξης που ξέσκισε αυτή την χώρα--η οποία διαμαρτύρεται όχι μόνο με δηλώσεις αλλά και με συγκεκριμένες απορρίψεις για την χρησιμοποίηση της εδαφικής περιοχής και του εναέριου χώρου της για να επεμβάσεις στον αντιαντάρτικο πόλεμο--έχει προκαλέσει τον θυμό της Ουάσιγκτον η οποία αν δεν έχει δώσει ακόμα χώρο για μεγάλα αντίποινα είναι απλά γιατί έχει ανάγκη να διατηρήσει μια έμπιστη και κοντινή πηγή για εφοδιασμό πετρελαίου (η αλλη είναι το Μεξικό), σε στιγμές που οι δύο βασικοί παραγωγοί ακατέργαστου πετρελαίου παγκόσμια, το Ιράν και το Ιράκ, θεωρούνται πιθανοί στόχοι αμερικανικής πυρηνικής επίθεσης και ο τρίτος (ΣτΜ παγκόσμιος παραγωγός), ο πελάτης των ΗΠΑ η Σουδική Αραβία έχει μπεί στον επικίνδυνο κύκλο της πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας.Ο Chávez επίσης εξοργίζει τα ΗΕ με τον στρατηγικό του ρόλο στην αναζωογόνηση του OPEC, με την προκλητική του επίσκεψη στο Ιράν, το Ιράκ και τη Λιβύη, με την συμφιλίωση του με τον Mercosur, δια μέσου του άνετου διαλόγου με τον Cardoso, τον πρόεδρο της Βραζιλίας, με την απόρριψη του ALCA, με την αρνησή του να ακολουθήσει το αυτοκρατορικό πρόγραμμα «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», που έκανε ο Μπούς και με την καταδικη των στρατιωτικών επεμβάσεων στο Αφγανιστάν, με τις καλές σχέσεις που είχε θεμελιώσει με την Αβάνα στηρίζοντας ένα πρόγραμμα ανταλλαγής πετρελαίου για ιατρική φροντίδα. Στις 30 Οκτώβρη 2000 ο Chávez και ο Κάστρο υπέγραψαν το «Σύμφωνο του Καράκας», με το οποίο η Βενεζουέλα διακινδύνεψε πουλώντας μέχρι και 35.000 βαρέλια ημερησίως ακατέργαστου κάτω από ειδικές περιστάσεις στην Κούβα και σε άλλες 10 χώρες της Κεντρικής Αμερικής και της Καραιβικής. Ενώπιον της αυξανόμενης οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας στην Αργεντινή και την Κολομβία, χώρες παρακείμενες στη Βενεζουέλα, τα ΗΕ προτιμούσαν μια πιο φιλική κυβέρνηση της οποίας οι επιδιώξεις να συμπίπτουν με αυτές του ΔΝΤ, με τις πετρελαικες επενδύσεις και με το Πεντάγωνο. Όταν οι δυνάμεις του εσωτερικού στρατού της Βενεζουέλας και της δεξιάς ζήτησαν από την διοίκηση του Μπούς να γνωμοδοτήσει για ένα στρατιωτικό χτύπημα, τους είπαν ότι ψάχνουν «δημοκρατικά μέτρα» για να ρίξουν τον Chávez, αφού είχε εκλεγεί το 1998 με αφόρητη πλειοψηφία (περισσότερο του 60%). Οι ΗΠΑ ποτέ δεν ήταν αντίθετες στις στρατιωτικές δικτατορίες με βάση δημοκρατικά κριτήρια, αλλά έκριναν από το αν το καθεστώς υποστήριζε ανοικτές ευκαιρίες για «ελεύθερο εμπόριο» και για επενδύσεις. Είναι στην πραγματικότητα ο Chávez ο υπέρ του Κάστρο «κομμουνιστής» που οδήγησε τη χώρα στο χαμό, όπως τον έχουν χαρακτηρίσει τα μισά έθνη;Σύμφωνα με το πως ο Chávez φαντάστηκε την «Βολιβιανή Επανάσταση», πρέπει να ανοιχτεί ένας μεγαλύτερος εθνικός και περιφερειακός χώρος στις διεθνείς αγορές που θα ενθαρρύνει μια διεθνή επανάσταση των εργατών. Ο Chávez εφτασε με 50 χρόνια καθυστέρησης. Και επαλήθευσε την «οπισθοδρομική» πολιτική με σεβασμό προς την Αργεντινή. Παρ’όλο που περιφρόνησε τον «βάρβαρο φιλελευθερισμό», ο πρωθυπουργός έψαχνε για ξένη επένδυση και δεν περιόρισε την «εργασιακή ευελιξία» των αφεντικών. Δεν έχει παρακινήσει ούτε δημιουργήσει εναλλακτικές δημοκρατικές φόρμες και όλη του η κρατική φιλοσοφία είναι καισαρική (ΣτΜ μετάφραση του cesarista). Λόγω αυτού του σφάλματος του χρεώνεται η γρήγορη πτώση, η οποία έγινε αναίμακτα και χωρίς αντίσταση. Ο λαικισμός του είναι του «πρωσικός». Πάντα υπεράσπιζε ένα τύπο «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Στην πρώτη του προεδρική ομιλία το 1999 ο Chávez είχε δηλώσει εν λευκώ: “Το πλάνο μας δεν είναι ούτε νεοφιλελεύθερο ούτε κρατικό, ψάχνουμε ένα ενδιάμεσο σημείο όπου το αόρατο χέρι του εμπορίου (ΣτΜ εδώ μιλαει για τη οικονομική θεωρία του Smith ο οποίος είχε εκφράσει την άποψη ότι η αγορά έχει ένα δικό της τρόπο να ξεπερνάει τα εμπόδια χώρίς τη βοήθεια εξωτερικών παραγόντων) θα ένωθει με το αόρατο χέρι του κράτους, τόσο κράτος όσο χρειάζεται και τόσο εμπόριο όσο είναι δυνατό”. Δήλωνε πάντα «ούτε κομμουνιστής, ούτε αντικομμουνιστής». Ενώ, κάποιοι νέοι νόμοι ευνόησαν τις μικρές εταιρίες, τους χωρικούς και το κράτος, πολλές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν ευνόησαν τους εργαζόμενους. Ένας από τους νόμους αυτούς για τους δημόσιους υπαλλήλους επέτρεπε στον Chávez να χαρακτηρίσει μια απεργία παράνομη αν έκρινε ότι για τα αιτήματα της σύμβασης «το κράτος είναι φορολογικά ανεύθυνο». Επίσης, επέτρεπε στο κράτος να απολύει έγκυες γυναίκες χωρίς προειδοποίηση με αποζημίωση τους μισθούς 6 μηνών. Ο Chávez είχε προκαλέσει την βασική συνδικαλιστική συνομοσπονδία, το CTV, λέγοντας ότι κανένας δεν πρέπει να φθονεί την διαφθορά και τον αυταρχισμό της αργεντινικης αντιπολίτευσης ως προς την πλήρη εξάρτηση του στα παραδοσιακά διεφθαρμένα κόμματα που αντιπροσωπεύουν τα ενδιαφέροντα της «Νέας Τάξης». Το Δεκέμβριο του 2000 οι ψηφοφόροι επιδοκίμασαν να γίνει ένα δημοψήφισμα για τις εκλογικές απαιτήσεις, αντί να το αναθέσουν στους επίσημους συνδικαλιστές. Παρ’όλα αυτά, ο Chávez δεν είχε την πρόθεση να ενθαρρύνει την ανεξαρτησία και την αγωνιστικότητα των απλών εργατών. Αντιθέτως, περίμενε να βάλει τους δικούς του πολιτικούς συμμάχους στη γραφειοκρατία, να δημιουργήσει την δική του «Νέα Τάξη». Ο υποψήφιος του Movimiento V República δεν κέρδισε και οι απλοί εργάτες δεν θεωρούσαν τον Chávez έμπιστο σύμμαχο ενάντια στα αφεντικά. Η οικονομία της Βενεζουέλας είχε βελτιωθέι σημαντικά πράγμα που οφείλεται στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου στη διάρκεια των 2 πρώτων χρόνων του καθεστώτους του. Η εθνική οικονομία ανέβηκε κατά 4% ή 5% τα τελευταία 2 χρόνια και ο πληθωρισμός έπεσε από 40% που ήταν πρίν τον Chávez σε 13% το 2001. Στην πραγματικότητα η μεσαία τάξη και τα σωματεία ωφελήθηκαν ιδιαίτερα από αυτή την οικονομία και τα εγχώρια κεφάλαια έφτασαν στα $10.000 εκ. μόνο τον περασμένο χρόνο. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Βενεζουέλας--80% σύμφωνα με κάποιες στατιστικές--ακόμη κερδίζει ελάχιστο μισθό. Η ανεργία κυμαίνεται στο 20%, η οικονομία είναι βυθισμένη, και η πωλήσεις απασχολούν το 51% του ενεργού πληθυσμού. Παρ’όλο που η ανεργία μειώθηκε από το 1998, περίπου η μισή χώρα είναι άνεργη ή υποαπασχολούμενη. Ζεί περιορισμένα σε φτηνές κατοικίες και αντιμετωπίζει υψηλά επίπεδα εγκληματικότητας. Ακόμα η οικονομία της χώρας δεν έχει διαφοροποιηθεί επαρκώς ώστε να μπορεί να ελέγχει την «εισοδηματική» εξάρτηση από το πετρελαίου. Αυτό έχει επηρεάσει τη χώρα αφού η τιμή του πετρελαίου έπεσε σε $15 το βαρέλι το 2001. Παραδοσιακά οι φτωχοί και οι άνεργοι ήταν η βασική πηγή υποστήριξης, αλλά ακόμη και σε αυτούς τους τομείς η δημοτικότητα του έχει εξασθενίσει. Χωρίς αληθινή αυτονομία, με πελατειακές πρακτικές και με “cesarismo” είναι η εικόνα του κράτους του Chávez και ο ίδιος έχει αναγνωρίσει ότι έχει ρίξει το νούμερο αυτών που διαδηλώνουν για πολιτικούς λόγους. Πρέπει να σημειώσουμε ότι έχει κάνει κάποια μεγάλα λάθη. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι από την υπερβολική του προσωπική προτίμηση ως την πρωθυπουργική διαχείρηση-που θυμίζουν τον Perón-μέχρι τους ιδεολογικούς δισταγμούς για την οικονομική πολιτική, την επιμονή στη φτώχεια και την ανεργία, και παρά την φθορά των δημόσιων υπηρεσιών, την πτώση της τιμής του πετρελαίου, την έλλειψη εγχώριων και ξένων επενδύσεων, τις απειλές της «Νέας Τάξης» ο Chávez παρέμεινε πιστός στην πολιτική εύνοιας των φτωχών. Στις 13 Φεβρουαρίου εγκατέλειψε το σταθερό νόμισμα της Βολιβίας προκαλώντας πληθωρισμό της τάξης του 30%. Το ίδιο διάστημα ανακοίνωσε μια μείωση του προυπολογισμού κατά 22% και μείωση της δημόσιας δαπάνης 7% γιατί επεσήμανε έλλειμμα $11.000 εκ. Αν και υποσχέθηκε να δαπανήσει $2.000 εκ. για τις κοινωνικές υπηρεσίες και τις κατοικίες, το πρόγραμμα εφαρμογής του διέβρωσε οριστικά την δημοτικότητα του στους φτωχούς ενώ χειροτέρευσε τις συνθήκες ζωής. Εν τω μεταξύ, υιοθέτησε ένα τόνο περισσότερο συμβιβαστικό με το εμπορικό επιμελητήριο, με τα μέσα ενημέρωσης και με την εκκλησία. Ασφαλώς, η αποτυχία του καθεστώτος του Chávez οφείλεται σε διεθνείς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Επίσης, είναι αλήθεια ότι η «Βολιβιανή Επανάσταση» βασίζεται στην λανθασμένη ιδέα σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός μπορεί να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, ειδικά σε μια χώρα η οποία είναι ο τρίτος μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου στις ΗΠΑ Αυτό δεν είναι μια αποτυχία του «τσαβιστικού σοσιαλισμού» είναι αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού που είναι «λιγότερο βάρβαρος» απο μια περονική εκδοχή, του σοσιαλισμού χωρίς μάζες. Η εξαφάνιση του τσαβισμού εμφανίστηκε στα μάτια των στρατηγών της Ουάσιγκτον σαν προαναγκαίο για να «ομαλοποιηθεί» η κολομβιανή κατάσταση και για να δώσει τέλος, με ένα επικριτικό παράδειγμα, σε μια κυβέρνηση που έχει αψηφήσει τις καθοδηγητικές εντολές της εξουσίας σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ως κάποιο σημείο εσωτερικής. Εν πάσει περιπτώσει, αν κάποιος είχε αμφιβολίες σχετικά με την κατάσταση Chávez τις έχω εξαλείψει τελείως με αυτή την γρήγορη ματιά. Καθ’οδόν συνάντησε την αμερικανική κυβέρνηση, μεγάλες οικονομικές ομάδες και τράπεζες, τα παραδοσιακά μονοπώλια και τα μεσα μαζικής ενημέρωσης, την συνδικαλιστική ηγεσία ενωμένη με την διαφθορά του AD και Copei, όλη την «Νέα Τάξη», υπό τις ευλογίες της καθολικής ιεραρχίας. Αλλά το πιο ενδεικτικό σημείο είναι ότι πίσω από την αναγγελία της πτώσης του Chávez βρίσκεται η τιμή του πετρελαίου.

από DS 23/04/2002 8:33 μμ.


Ma kai edw koumanto apo tetoia, mesa-politika kommata-texnikes etaires den ginetai?

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License